Spring Awakening, living in my head! - Musical Reports

Spring Awakening, living in my head!

Soms komt er een productie voorbij waar je van houd of niet en als je er van houd, dan heb je de avond van je leven. Spring Awakening is zo een productie. Helaas is dit op negatieve wijze terug te zien aan de zaal bezetting, met slechts een half gevulde zaal zag ik deze voorstelling. In de traditie van rock musicals als RENT wordt het verhaal verteld van een groep tieners die in conservatief Duitsland de weg naar de volwassenheid volgen.

Wat: Spring Awakening
Wie: o.a. Aneurin Barnard, Charlotte Wakefield & Iwan Rheon
Wanneer: 28 april 2009
Waar: Novello Theater, te Londen
Door: Sebas Verboom

Spring Awakening speelt zich af in het Duitsland van nog niet zo heel erg lang geleden. Een tijd die gekenmerkt werd door vele taboes waaronder seks. Seks is een onderwerp waar (bijna) iedere tiener op zijn weg naar de volwassenheid mee te maken krijgt. Deze voorstelling is gebaseerd op het Duitse toneelstuk ‘Frühlings erwachen’ van Frank Wedekind.

Centraal in de genoemde groep tieners staan Melchior (Aneurin Barnard), Wendla (Charlotte Wakefield) en Morritz (Iwan Rheon). Melchior is de slimmerik van de klas, en daar is de directie van de school maar al te trots op. Barnard maakt met deze rol zijn West End debuut (net als de andere drie hoofdrolspelers overigens), dit doet hij met verve. Zijn spel is natuurlijk en raakt op vele momenten. Wanneer hij het nummer ‘Left behind brengt’ moet je wel een vrieskist zijn om de emotie niet te kunnen voelen. Het zelfde kunstje herhaalt Barnard in de slotscene van de voorstelling.

Wendla is een oude bekende van Melchior, hun paden kruisen zich weer en er ontstaat iets moois. Samen gaan Melchior en Wendla op ontdekkingstocht, met alle gevolgen van dien. Wakefield heeft de eer de show te openen met het nummer ‘Mamma who bore me’ en de daarop volgende scene. Dit doet zij met humor en gevoel. In deze scene wordt duidelijk hoe groot de onwetendheid is van de tieners waar we in dit stuk mee te maken krijgen. Net als dat duidelijk wordt waardoor deze onwetendheid is ontstaan en welke rol de volwassenen hier bij spelen. Melchior daarin tegen weet wel waar de klepel hangt, toch neemt hij Wendla mee op ontdekkingstocht. De stem van Wakefield is als een klok. Hier valt werkelijk niets op aan te merken. Haar spel is zo overtuigend dat ze het naïeve meisje dat onwetend ergens instapt, is.

De prestaties van Melchior op school staan in schril contrast met de resultaten van Morritz, deze jonge presteert niet goed en worstelt met zichzelf en de verwachtingen die zijn vader aan hem stelt. Morritz is de wanhoop nabij en kan niet meten met de verwachtingen van zijn vader. Dit kan niet anders dan desastreus aflopen. De schreeuw voor hulp is dan ook genadeloos in het nummer ‘And then there were none’. De woede die bij deze wanhoop komt kijken wordt duidelijk in het sterk vertolkte nummer ‘Dont do sadness’. Wanneer het lot zich voor deze jongen voltrekt kan je niet anders dan geschokt en ademloos toekijken.

De andere tieners die in dit stuk voor komen zijn de klasgenoten van Melchior en de vriendinnen van Wendla. Aan deze mensen de taak om andere thema’s die in die tijd en nu misschien nog steeds taboe waren/zijn aan te stippen. Zo blijkt dat twee vriendinnen van Wendla misbruikt worden door hun vader. Het nummer dat hier bij hoort (‘The dark I know well’ wordt zo goed gebracht dat je met kippenvel en angst voor de vader in je stoel gedrukt zit. Alle lof dan ook voor Gemma o Duffy die op ging als understudy Ilse en Hayley Gallivan als Martha.

Al vroeg in het stuk komt naar voren dat één van de klasgenoten van Melchior en Morritz homoseksueel is. Deze jongen (Hanchen) wordt op hilarische wijze gespeeld door Jamie Blackley. De persoon die hij uiteindelijk voor zich probeert te winnen is Ernst, gespeeld door Harry Mcentire die een stem heeft als een klok. Wanneer zijn stem de hoogte in gaat is deze verbazend helder.

Alle volwassen rollen in het stuk, de ouders van de kinderen, de dominee, de dokter en de docent en directrice van de school van Melchior en Morritz worden gespeeld door Richard Cordery (Adult men) en Sian Thomas (Adult woman). Cordery speelt vol overtuiging. Hij is werkelijk beangstigend wanneer hij zijn dochter zegt dat het tijd is om te gaan slapen in het nummer ‘The dark I know wel ‘. Het moment waarop Cordery breekt in de rol van de vader van Morritz is werkelijk prachtig (in het nummer ‘Left behind’). Thomas weet vooral de lachers op haar hand te krijgen. Zowel als de moeder van Wendla in de openingsscene en als directrice van de school. Niet alleen is haar komische timing sterk, ook haar serieuze spelscènes overtuigen. Het is vooral verbazend dat zowel Cordery als Thomas zoveel verschillende rollen zo overtuigend neer kunnen zetten terwijl ze gedurende de hele voorstelling dezelfde kostuums aan hebben.

Duncan Sheik die de muziek schreef voor deze voorstelling, die overigens ontzettend lekker klinkt had het voorrecht om met Steven Slater samen te mogen werken. Deze persoon heeft de lekkere muziek van prachtige poëtische teksten voorzien. De teksten zijn goed doordacht en doen niet anders dan je aan het nadenken zetten. Michael Mayer zorgde voor een strakke regie die aangevuld werd met een choreografie (Bill T Jones) die afwijkt van de normale musical dans. De Choreografie kan meer gezien worden als Bewegingen op de muziek. Deze bewegingen geven op een verbluffende manier de emoties van de personages weer. Het decor (Christine Jones) is simpel en bestaat slechts uit enkele props en een op de grond geschilderde boom met daar onder een luik, het deksel van dit luik kan opgetild worden waardoor op verhoogd niveau één van de mooiere scènes van de voorstelling plaats kan vinden. De kostuums (Susan Hilferty) zijn simpel en passen in het tijdsbeeld. De laatste naar mijn idee belangrijke schakel binnen dit creatieve team is Kevin Adams die een werkelijk prachtig lichtontwerp maakte. Hij maakt gebruik van TL balken in verschillende kleuren waardoor het licht een duidelijke afspiegeling wordt van de emoties van de personages.

Last but not least verdient de band (die op het podium staat) het om genoemd te worden. De sterke songs van Sheik worden op fenomenale wijze gebracht. De energie is voelbaar.

Spring Awakening, de muziek is lekker, de teksten geniaal, de spelers briljant en de boodschap loei hard. Waar gaat iets fout en wie heeft er schuld? Dat is een vraag die nog dagen door je hoofd zal blijven spoken na het zien van deze voorstelling. Het erge is misschien wel dat er geen antwoord op deze vraag lijkt te zijn. Een voorstelling die je dus niet mag missen. Helaas blijkt het probleem uit de voorstelling nog steeds van alle dag. De zaal bezetting is slechts half vol wat er op lijkt dat het onderwerp van deze voorstelling nog steeds iets van taboe over zich heeft.

Shortlist:

Geplaatst op: 17/09/2009 Geplaatst in: > Reports, West End
Mogelijk ook interessant: