Mamma Mia! De winnaar krijgt de macht - Musical Reports

Mamma Mia! De winnaar krijgt de macht

Het is 2009, drie jaar geleden namen we massaal afscheid van de voorstelling Mamma Mia! in het Beatrix theater te utrecht. Een lange tijd heeft deze voorstelling avond aan avond volle zalen getrokken. Nu is de voorstelling terug, maar dan als nationale tour. Houd deze voorstelling de herinneringen van toen in stand?

Wat: Mamma Mia!
Wie: Oa. Lone van Roosendaal, Anouk van Nes, Mylène D’anjou & Elise Berends
Wanneer: 9 september 2009
Waar: Koninklijk theater Carré, te Amsterdam
Door: Sebas Verboom

Deze revivalcast van Mamma Mia! heeft de zware taak zich te meten met de cast van de vorige Mamma Mia!. Niet alleen de cast heeft deze zware taak, ook het decor, de belichting en het geluid worden ongetwijfeld aan de vergelijking onderworpen. Er zijn dan ook aanzienlijke verschillen met het origineel. Wanneer je het origineel even vergeet en de vorige cast buiten beschouwing laat heb je een top avond. Deze voorstelling staat op zich zelf en kan zich prima meten met zijn kolossalere voorganger.

22 songs van ABBA worden gebruikt om het verhaal van Sophie (Elise Berends) en de zoektocht naar haar vader te vertellen. Sophie is de dochter van de Nederlandse Donna (Lone van Roosendaal) die op een Grieks eiland een taverne runt. Donna, een vrouw die haar mannetje staat, heeft een wild verleden achter de rug. Drie mannen zijn een onderdeel van dit verleden. Deze drie mannen kunnen stuk voor stuk de vader van Sophie zijn. Een dag voordat Sophie, met Sky (John Vooijs) in het huwelijksbootje stapt staan de drie mogelijke vaders voor de deur.

Het verhaal is niet veel omvattend, maar bevat pakkende thematieken als; de zoektocht naar jezelf en het loslaten van je kind. De 22 songs van ABBA lenen zich uitstekend om dit verhaal te vertellen en de thematieken kleur te geven. Gedurende deze voorstelling voert het feelgood-gevoel de boventoon. Wanneer echter het breekpunt van de voorstelling zich aankondigt met de song ‘Een van ons’. Volgt er een reeks van ontroerende scènes. Deze scènes vinden hun kracht niet alleen in de bijbehorende songs als ‘Een van ons’, ‘De winnaar krijgt de macht’ en ‘Het glipt me door mijn vingers’, maar ook in de sterke vertaling van Coot van Doesburgh (liedteksten) en Daniël Cohen (script).

De invulling van het personage Donna is in dit geval ook een uitzonderlijk sterke factor. Lone van Roosendaal zet Donna op een fenomenale wijze neer. Je ziet een vrouw die sterk wil over komen en wil laten blijken alsof ze geen man nodig heeft, maar diep van binnen verlangt naar warmte en ondersteuning van haar grote liefde en mogelijke vader van Sophie: Sam (Bas Westerweel). Zowel qua zang als spel is Lone de sterkste schakel in deze productie. Bas Westerweel speelt de rol van Sam vrij naturel. Het lijkt of hij zich nog niet echt een houding weet te geven op het toneel. Bij Mamma Mia! staat hij voor het eerst op het musicalpodium, dus grote kans dat dit een kwestie is van ervaring opdoen. Daarbij zingt hij zijn partijen redelijk tot goed. En is daardoor zeker niet de gevreesde zwakke schakel van deze voorstelling.

De twee vriendinnen van Donna zorgen voor de komische noot in het stuk, dit zijn Tanya en Roos die respectievelijk door Anouk van Nes en Mylene D’anjou worden gespeeld. Beide vrouwen zetten een goede prestatie neer. Beide vrouwen laten zien dat ze een goed gevoel voor humor hebben en beschikken over timing. Vocaal Schiet Anouk misschien iets te kort in sommige nummers, door dat ze in deze nummers samen zingt met Mylene en Lone valt dit niet op. Daarbij brengt zij haar solo vol overtuiging en sexyness (‘Weet je moeder dat?’). De twee dames worden bijgestaan in hun komische spel door de twee andere mogelijke vaders Harry (Ad Knippels) en Bart (Rutger Le Poole). Beide heren spelen hun rol vol overtuiging. Ad zet de knullige bankmedewerker sterk neer, wanneer hij poogt te headbangen is het moeilijk de lachspieren in bedwang te houden. Rutger straalt vooral wanneer hij samen met Mylene hun moment grijpt gedurende het nummer ‘Pak je kans bij mij’.

Blijft er over, de dochter Sophie. Deze wordt gespeeld door Elise Berends. Dit doet zij redelijk. Haar spel is wat mat, net als haar zang. Het lijkt alsof ze gedurende de gehele voorstelling meermaals op adem moet komen. Dit doet denken dat de conditie van Elise nog niet voldoende is om een dergelijke rol te spelen. Het spel van Elise mag dan mat zijn, het spel van haar aanstaande Sky, gespeeld door John Vooijs is werkelijk slecht. De wijze waarop hij zijn tekst brengt voelt alsof het wordt opgelezen. Ook het duet waar in hij zijn stem mag laten horen stijgt niet boven het niveau ‘wel aardig’ uit.

Deze cast wordt bijgestaan door een energiek ensemble. Sommige van deze ensemble leden spelen een kleine rol waaronder Karel Simons als Pepper. Deze verdient het om genoemd te worden. In zijn samenspel met Anouk is hij ontzettend grappig. Tevens weet hij te imponeren met zijn danskwaliteiten. Iets waar de rest van het ensemble ook in uitblinkt. Die paar dansscènes die de voorstelling rijk is, worden gedanst alsof het de laatste dans is. Wel valt dan op dat het nieuwe decor iets te klein is voor de originele choreografieën.

Dit decor is dan ook kleiner dan het origineel. Het decor imponeert dan ook niet en ondersteunt slechts. Dit decor bestaat uit twee wanden van de Taverna die (handmatig) worden gedraaid om verschillende locaties weer te geven, een bladerdek en wat losse attributen dienen ter ondersteuning. Maar ach wie komt er naar Mamma Mia! voor het decor? Wat velen zich wel af zullen vragen is of de steiger nog steeds omhoog komt. Dit is niet meer het geval. Dit is slechts een tekening op de vloer. Dit zorgt er helaas wel voor dat dit voor een groot deel van de toeschouwers in de zaal niet zichtbaar is. Wat wel is gebleven is het vele blauw.

Mamma Mia! is onverwoestbaar! Het materiaal is goud, het betreft hier waarschijnlijk de beste jukeboxmusical ooit gemaakt. De topcast die deze voorstelling siert wordt aangevoerd door een fenomenale Lone van Roosendaal en geniet de luxe van een ontzettend sterk ensemble. De mindere schakels binnen de cast en het ietwat kleine decor worden door deze punten meer dan goed gemaakt. Deze Mamma Mia! bezit alles wat een goed avondje uit nodig heeft; Humor, energie, emotie, liefde en vooral heel veel plezier.

Shortlist:


Geplaatst op: 20/09/2009
Geplaatst in: > Reports, Nederland

Mogelijk ook interessant: