La cage aux folles: the best of times

Met een Nederlandstalige productie van La cage aux folles voor de deur en een Broadway transfer voor de huidige London productie kon Musical Reports niet anders dan deze show, in de op één na laatste week dat hij in London te zien is, te bezoeken. De Londonproductie die Musical Reports zag werd door pers en publiek bejubeld, en wij van Musical Reports jubelen mee. Je kan niet anders dan van deze productie houden.

La cage aux folles speelt zich af in Saint-Tropez. Albins travestie-act als Zaza is de grote hit van nachtclub La Cage aux Folles. Zijn vriend Georges is de eigenaar. Het romantische bestaan van Georges en Albin wordt bedreigd als de zoon van Georges aankondigt dat hij zich gaat verloven met de dochter van een conservatieve politicus. Met een bezoek van de toekomstige schoonfamilie in het verschiet, besluiten ze om hun levensstijl drastisch te verbergen. Kunnen ze de schijn hoog houden?

Wat: La cage aux folles
Wie: O.a. Dennis Lawson, Douglas Hodge, Gabriel Vick, Syrus Lowe & Tracie Bennett
Wanneer: 22 december 2009
Waar: Playhouse theatre, London
Door: Sebas Verboom

La cage aux folles kent melodieuze muziek (Jerry Herman), waar de song ‘Song on the sand’ één van de meest melodieuze nummers is. Prachtig is dit vooral omdat de hele song draait om een melodie. Daarnaast kent het songbook van La cage aux folle het aanstekelijke nummer ‘The best of times’ en het wereld beroemde ‘I am What I am’. De teksten zijn tevens van Jerry Herman. Deze teksten spreken tot de verbeelding en roepen exact de gevoelens op die een bepaalde scène nodig heeft. Het script zit knap in elkaar (Harvey Fierstein) en laat samen met de regie (Tery Johnson) de verschillende scènes eenvoudig maar ontzettend strak in elkaar overlopen.

Twee factoren die hier een (flink) handje bij helpen zijn het decor (Tim Shortall) en het lichtdesign (Nick Richings). Beide zijn ook eenvoudig maar zo ontzettend doeltreffend. De verschillende locaties die worden uitgebeeld zijn schilderachtig. Vooral de scènes die zich buiten aan de kustlijn afspelen en de scène in restaurant Ché Jacqueline spreken tot de verbeelding.

Decor, licht, muziek en tekst geven de cast alle gelegenheid om zichzelf te laten zien en te stralen. Maar de cast tilt het materiaal ook zeker naar een hoger niveau. Een voorbeeld hiervan is de bovenal leuke choreografie (Lynne Page) in de scènes met de Les Cagelles. De moeilijk uitziende choreografieën worden feilloos door de heren uitgevoerd. Verbazend is hoe lenig deze heren zijn en hoe goed zij dansen (op hakken). Alle Les Cagelles verdienen het dan ook om bij naam genoemd te worden. Faisal Kjodabukus, Kristopher Mitchell. Gary Murphy, Dane Quixall en Simon Archer. De persoon die ik dan nog niet genoemd heb is Nicholas Cunningham die de Duitse Hanna speelt. Hij is werkelijk briljant als de dominante Duitse die een relatie aangaat met de technicus van La cage aux folles (Sebastien Torka).

Tracie Bennett, die in London eerder schitterde als Velma von Tussle in Hairspray, schittert nu als de excentrieke Jacqueline. Komisch hoogtepunt is Syrus Lowe als de butler/meid van Albin. Gabriel Vick en Alicia Davies zetten een aandoenlijk paar neer als Jean-Michel en Anna. Noemenswaardig is de scène waar in Jean-Michel Albin accepteert als zijn echte moeder. Deze scène is ontroerend mooi.

Wat nog meer mooi is aan de La cage aux folles zijn de awardwinnende vertolkingen van de twee hoofdrollen. Dennis Lawson zet een prachtige, wat oudere George neer. Zijn tweestrijd tussen zijn zoon en zijn geliefde is prachtig gespeeld en de scène waar in hij Albin zegt zich mannelijk te moeten gedragen is mooi in al zijn oprechtheid. Naast Lawson schittert Douglas Hodge als Albin. Een performance waar woorden voor tekort schieten. De liefde die hij voelt voor zijn gezin is zo mooi, en de verslagenheid die volgt doordat hij niet erkend wordt is pijnlijk. En voelbaar tot op de laatste stoel van het theater. Daarnaast zit zijn vertolking van de rol vol humor en straalt hij, hoe ontroerend het geheel ook mag zijn tijdens de pauzefinale I am What I am.

La cage aux folles is een goudeerlijke voorstelling die met liefde wordt gebracht. Zulke pareltjes zie je maar zelden. Een dergelijk uitgebalanceerde voorstelling die je aan het denken zet en je daarnaast met een goed gevoel de zaal uit laat gaan zie je maar zelden. Ik kan niets anders zeggen dan: The best of times is La cage aux folles.

Shortlist:


Geplaatst op: 23/01/2010
Geplaatst in: > Reports, West End

Mogelijk ook interessant: