Stationsstraat 169huis, een typisch studentenhuis - Musical Reports

Stationsstraat 169huis, een typisch studentenhuis

Vijf studenten, één huis, 169 huisregels en een lege kamer. Dat zijn de ingrediënten van de musical, of eigenlijk popsical Stationsstraat 169huis. Deze nieuwe productie werd in het eerste seizoen van M-Lab voor het eerst opgevoerd. Op enkele veranderingen in de cast na gaat deze voorstelling nu ongewijzigd op tournee door Nederland.

Wat: Stationsstraat 169huis
Wie: Dorien Haan, Nyncke Beekhuyzen, Rein Hofman, Maria Noë & Erik Willems
Wanneer: 7 februari 2011 (première)
Waar: Bellevue, Amsterdam
Door: Sebas Verboom

Op Stationsstraat 169huis zijn vijf studenten met ieder hun eigen verhaal op zoek naar een nieuwe huisgenoot. Onlangs is er een kamer vrijgekomen. Dat betekent dat er gehospiteerd moet worden, want vinden ze voor het eind van de maand geen nieuwe huisgenoot dan zal het walgelijk walmend neefje van de huisbaas zijn intrek nemen in de kamer. Beetje bij beetje leren we de vijf huisgenoten kennen.

Eva K. Mathijssen is verantwoordelijk voor het script en de liedteksten. Waar Crazy Shopping nog goed in het geheugen staat laat zij met Stationsstraat 169huis een heel ander staaltje werk zien. De teksten zijn doordacht van tijd tot tijd met een poëtische rand en meer dan regelmatig vlijmscherp en doeltreffend. Geholpen door de lekkere (pop)muziek geschreven door Arto Boyadjian vormt dit het hart van deze voorstelling.

Toch knaagt het dat de voorstellingen enkele loze momenten kent. Deze liggen dan met name in de songs. Met de songs wordt niet per definitie een scène doorgespeeld maar wordt er een gedachtegang toegelicht. Deze lijken echter niet te allen tijde echt relevant voor de begrijpelijkheid of ontwikkeling van de situatie die zich op dat moment op het podium afspeelt. “Als jij maar gelukkig bent” is hier een voorbeeld van. Pim (Erik Willems), de homoseksuele student uit het huis, bezingt hier dat zijn ouders geen problemen hebben met zijn geaardheid. Dit lijkt echter geen logisch gevolg uit de scène ervoor. Daarnaast wordt deze song ook niet geholpen door de staging. Het nummer wordt door Erik Willems gezongen op een wc-pot die zich buiten het speelveld bevindt en matig uitgelicht wordt.

De gehele voorstelling in een regie van Gijs de Lange is redelijk donker uitgelicht. Het gebeurt meermaals dat de spelers in het halfduister staan. Wel duidelijk is dat er gekeken is naar bestaand werk als Spring Awakening. Er wordt -net als in deze voorstelling- gebruik gemaakt van handheld microfoons en de choreografie die uitgevoerd wordt is niet echt dans te noemen. Waar het bij Spring Awakening natuurlijk aanvoelt en, ondanks dat het allemaal ongecoördineerde bewegingen lijken, het er strak uitziet, is dat hier niet het geval. De manier waarop de personages zich bewegen tijdens de songs voelt nogal onnatuurlijk en geforceerd. De handheld microfoons zorgen voor een goede verstaanbaarheid. Jammer is dan weer dat de muziek dergelijk hard staat waardoor de cast soms tegen schreeuwen aanzit om over de muziek heen te komen.

De cast weet hun personages, waarvan sommige nogal karikaturale trekjes hebben, op een prima wijze neer te zetten. Erik Willems speelt de emotionele situatie van Pim, die kortgeleden zijn partner heeft verloren, overtuigend. Nyncke Beekhuyzen als Saskia, de aankomend cardioloog, weet haar frustraties over haar falen in slecht nieuwsgesprekken over te dragen op het publiek en Rein Hofman lijkt als een vis in het water met zijn terugkeer in de rol van Joep. Dorien Haan en Maria Noë zijn de uitblinkers binnen de cast. Haan heeft het voorrecht het mooie “Kauwgom zonder ballen” te mogen zingen en doet dit prachtig. Haan zet het karakter Suus, de psychologiestudente die eigenlijk met zichzelf overhoop ligt, neer met een perfecte balans tussen humor en tragiek. Noë straalt als Femke; het plattelandsmeisje voor wie het eigenlijk allemaal net iets te snel gaat. Noë beschikt over een perfecte komische timing. De opmerking die ze maakt over een geplette hamster en een zakje sambal van de Chinees is één van de meest memorabele momenten uit de voorstelling.

Stationsstraat 169huis is een leuke voorstelling, maar is nog niet volmaakt. Het is dan ook jammer dat er niet voor gekozen is om na de eerste testcase de voorstelling nog eens nader onder de loep te nemen alvorens deze op tournee te laten gaan. Toch kom je van een bezoek aan Stationsstraat 169huis niet van een koude kermis thuis. Stationsstraat 169huis weet namelijk perfect de sfeer op te roepen die je bij een studentenhuis zou verwachten; rommelig.

Klik op de foto om te vergroten.

Shortlist:


Geplaatst op: 10/02/2011
Geplaatst in: > Reports, Nederland

Mogelijk ook interessant: