Kikker: gelukkig is hij er weer! - Musical Reports

Kikker: gelukkig is hij er weer!

Max kan niet slapen. Hij dúrft niet te gaan slapen omdat hij bang is voor wat komen gaat: morgen zal hij met zijn moeder verhuizen naar een plek waar alles vreemd is. Om Max te helpen de slaap te vatten leest zijn moeder verschillende boekjes van Kikker voor. Kunnen zijn vriendjes hem van zijn angst afhelpen?

Wat: Kikker
Wie: Koen Iking, Babbe Groenhagen, Liesbeth Janse en Dick Feld
Waar: De Meervaart, Amsterdam
Wanneer: 27 februari 2011 (première)
Door: Saskia Ebbing

Vanaf het moment dat de lichten uitgaan, klinken er kindergeluiden vanuit de zaal. Van uitroepen van herkenning (“Kikker!”) tot kreetjes van angst tijdens de spannende monsterscène: het jongste publiek wordt duidelijk geboeid. Maar hoewel volwassenen wellicht niet direct tot de doelgroep behoren, worden ook zij prima vermaakt. Vanuit de hele zaal klinkt regelmatig gegrinnik of positief klinkend gemompel. Terecht, want de voorstelling bevat veel grappige momenten waar ook (of juist) een volwassene de lol van in zal zien. Zoals de enorm lange (mensen)armen van de pop Max, die zijn moeder omarmen op het moment dat zij hem optilt: een komisch gezicht.

De moeder van Max is de enige menselijke figuur in de voorstelling, de andere personages zijn poppen. Deze poppen, ontworpen door Karen Beens en Kathelijne Monnens, zien er prachtig uit. De vier betrokken acteurs vertonen wat het acteerwerk betreft een staaltje vakmanschap. Spelen met poppen is een kunst; het risico bestaat dat het publiek naar de acteur kijkt in plaats van naar de pop. Gelukkig word je zo meegenomen in het verhaal dat hier totaal geen sprake van is. Natuurlijk zie je wel dat er mensen op het toneel staan, maar de poppen vertellen het verhaal.

Mooi is ook dat er op verschillende manieren gespeeld wordt met grote en kleine poppen. De knuffels in Max’ bed zijn bijvoorbeeld klein, maar zodra de figuren ‘tot leven komen’ in de boeken die aan Max voorgelezen worden, komen er opeens grote poppen tevoorschijn. Ook worden er komische scènes mee gecreëerd. Een voorbeeld hiervan is de scène waarin de vrienden Kikker, Haas, Varken en Eend met een verrekijker naar nieuwkomer Rat kijken. Deze zit in de verte op een heuveltje. Door de glazen van de verrekijker ziet het publiek dan opeens immens grote ledematen van Rat, wat in de zaal wederom lachsalvo’s veroorzaakt.

Babbe Groenhagen zingt alle nummers die in de voorstelling gezongen worden. Prettig, want zij heeft een aangename warme stem. De liedteksten zijn eenvoudig en bevatten veel herhaling, maar dit stoort totaal niet. Het past heel goed bij de stijl van de Kikkerverhalen. De liedjes zijn hierdoor voor kinderen ook goed te volgen. Geen van de liedjes beklijft echt na de voorstelling, maar gelukkig is er een cd te koop waarmee je alles nog eens kunt beluisteren!

Het decor van Kikker (Theo Terra en Joey Buddenberg) is simpelweg briljant te noemen. Het doet eenvoudig aan maar is zeer doordacht en vindingrijk. Zo zien we in een van de eerste scènes een stapel (verhuis)dozen staan. Even later vormen deze dozen -op een bepaalde manier opgestapeld- de griezelige bomen van een donker bos. Weer even later is de muur van dozen in een mum van tijd omgetoverd tot een huis. Ook het bed waarin Kikker, Eend en Varken slapen blijkt multifunctioneel: even omklappen en we zien een prachtig gedekte picknicktafel. Dat je als publiek ziet hoe de vork in de steel zit zorgt alleen maar voor meer vermakelijke momenten.

De Kikker-boeken van Max Velthuijs kent bijna iedereen wel. De voorstelling waarschijnlijk niet, maar het is zowel jong als oud een vermakelijke belevenis. Het zit vol creatieve vondsten en komische momenten. Een terechte terugkeer in de theaters!

Shortlist:


Geplaatst op: 28/02/2011
Geplaatst in: > Reports, Nederland

Mogelijk ook interessant: