Saturday Night Fever: Verstand op nul en dansen maar - Musical Reports

Saturday Night Fever: Verstand op nul en dansen maar

Op 17 februari 2012 transformeerde Koninklijk Theater Carré tot een heuse disco. Saturday Night Fever vierde hier haar swingende première. In de komende maanden zal deze discomusical de Nederlandse theaters transformeren tot ware swingpaleizen. Het premièrepubliek ging in ieder geval uit haar dak en beloonde de cast en crew met een staande ovatie.

Wat: Saturday Night Fever
Wie: Oa. Joey Ferre, Noortje Herlaar, Karel Simons & Laurie Reijs
Wanneer: 17 februari 2012 (première)
Waar: Koninklijk theater Carré, Amsterdam
Door: Sebas Verboom

De musical Saturday Night Fever is gebaseerd op de film uit 1977. Deze film, met John Travolta in de hoofdrol, is een ware klassieker en heeft een flink steentje bijgedragen aan de populariteit van disco. Het valt niet te miskennen dat de muziek van de Bee Gees, die de soundtrack voor de film maakten, hier een grote rol bij heeft gespeeld.

De muziek van de Bee Gees swingt na al die jaren nog steeds de pan uit. Mede door de arrangementen (Phil Edwards) met een hedendaagse touch, gebracht door het orkest onder leiding van Mike Schäperclaus. De klanken van de seventies klinken door het theater alsof ze nooit zijn weggeweest. Het is haast onmogelijk om bij deze muziek stil te blijven zitten. Als dan ook nog eens de ontzettend strakke en lekkere choreografieën (Chris Baldock) van het toneel spatten is “discofever” onontkoombaar.

Ondanks dat verlaat je het theater met een knagend gevoel. Alsof je als toeschouwer niet volledig voldaan bent. Het toch wel wat clichématige “coming of age”-verhaal van Tony Manero en Stephanie Mangano dient als kapstok voor de discosongs en -scènes. Tony Manero vecht voor zijn bestaan in het harde Brooklyn van de jaren zeventig. Op zaterdag blaast hij stoom af in de 2001 Odyssey met zijn maten (The Faces). Daar ontmoet hij de ambitieuze jonge vrouw Stephanie Mangano en wordt verliefd.

Dit is precies waar het knaagt. Het verhaal is dun en al vaak verteld. De personages kennen weinig diepgang en heftige uitingen van emoties komen uit het niets. Dit haalt de vaart uit de voorstelling, waardoor -ondanks dat de voorstelling inclusief pauze slechts een ruime twee uur duurt- wat lang aanvoelt. Het gebrek aan een goed verhaal, of uitwerking daarvan, zorgt ervoor dat de voorstelling een hart mist en niet echt beklijft. Buiten de muziek en dans om, komt Saturday Night Fever daarom niet echt tot leven.

Zo’n tien jaar geleden stond Saturday Night Fever in het Beatrixtheater in Utrecht. Waar toen Joost de Jong (Tony Manero) en Chantal Janzen (Stephanie Mangano) de kar trokken is het nu de taak aan Joey Ferre en Noortje Herlaar.

Ferre is in de tv-zoektocht ‘Sunday Night Fever’ door het Nederlandse publiek gecast voor de rol van Tony Manero. Het programma kreeg veel kritiek te verduren en ook de kijkcijfers liepen achter op die van eerdere tv-zoektochten als ‘Op Zoek naar Joseph’. De kijkers die ‘Sunday Night Fever’ wel hebben gevolgd en hebben gestemd, lijken een goede keuze gemaakt te hebben. Ferre beschikt over een natuurlijke flair, een flinke dosis sexappeal en de benodigde looks. De vocale kwaliteiten van Ferre zijn echter soms wat dun en missen iets aan kracht. Ferre is vooral een goede danser en dat is goed zichtbaar. Hij danst als een ware Tony Manero.

Ferre doet dit met Noortje Herlaar als Stephanie Mangano aan zijn zijde. Waar Herlaar een jaar geleden nog gestalte gaf aan de ietwat stijve Engelse oppas Mary Poppins, en nog maar een paar maanden geleden aan de Zweedse seksbom Ulla (The Producers) zet zij nu weer een totaal ander personage neer. De diversiteit van Herlaar is onvoorstelbaar. Het is geen wonder dat Tony Manero voor haar valt.

Het dunne verhaal wordt niet bepaald geholpen door de over het algemeen weinig bijzondere acteerprestaties, met uitzondering van Karel Simons als Bobby C en Noortje Herlaar. Daarnaast wordt de voorstelling tekort gedaan door het ontbreken van echt vocaal geweld, met uitzondering van (wederom) Karel Simons in het nummer Radeloos. Nummers als ‘Als ik jou niet krijg’ en ‘Voor de eeuwigheid’ vragen hier juist om. Het is jammer dat de meeste aandacht uitgaat naar de dans en dat zang en spel wat kwaliteit betreft hierop achterlopen.

Ondanks dat Saturday Night Fever er gelikt uitziet, de muziek lekker klinkt en de dans is zoals je mag verwachten van deze show, is deze voorstelling geen hoogvlieger. Dit zit hem vooral in het dunne en clichématige verhaal. Het is vergelijkbaar met fastfood. Op het moment van eten geeft het een voldaan gevoel, maar dat verdwijnt al kort daarna omdat je toch meer nodig hebt of meer wil. Maar goed, wie houdt er niet van een hamburger op zijn tijd? Het Nederlandse publiek in ieder geval wel, want het premièrepubliek ontving Saturday Night Fever met een daverende ovatie: verstand op nul en dansen maar!

Klik op de foto’s om ze te vergroten of bekijk de scenebeelden op ons Youtubekanaal.

Shortlist:


Geplaatst op: 18/02/2012
Geplaatst in: > Reports, Nederland

Mogelijk ook interessant: