‘Sonneveld, een hommage’ smaakt naar meer - Musical Reports

‘Sonneveld, een hommage’ smaakt naar meer

Woensdagavond 5 maart presenteerde Radio 5 Nostalgia in samenwerking met Albert Verlinde Entertainment een hommage aan Wim Sonneveld in Koninklijk Theater Carré. Het is 40 jaar geleden dat Sonneveld overleed in Amsterdam. En dat liet Nederland niet onberoerd. Hij was immers een van “de grote drie”: Toon Hermans, Wim Kan en Wim Sonneveld. Ron Brandsteder praat de avond aan elkaar en neemt ons mee door het bewogen leven van Wim Sonneveld. Zoon van een kruidenier, maar hij wilde liever artiest worden en gaf dan ook regelmatig toneelopvoeringen in de kamer achter de kruidenierszaak. En daar is zijn succesvolle carrière begonnen. Toen nog voor een paar mensen, later speelde Sonneveld avond aan avond voor volle zalen.

De stemming zit er meteen goed in als de tunes van het lied ‘Ik zou nooit iets anders willen zijn’ begint. De mensen in de zaal beginnen zachtjes mee te tappen met hun voet en Tony Neef staat daar – alsof hij nooit anders heeft gedaan – deze Sonneveld-klassieker te zingen. Rob de Nijs zet vervolgens een mooie vertolking neer van dat o zo bekende lied ‘Het dorp’. De gemiddelde bezoeker in de zaal is 50 jaar of ouder. Met mijn 24 jaar ben ik een beetje een vreemde eend in de bijt. Er wordt regelmatig instemmend geknikt en ‘o ja’ gezegd als Ron Brandsteder ons vertelt over het leven van Wim Sonneveld. Zachtjes zingt de zaal mee tijdens ‘Zo heerlijk rustig’ en later wordt er uit volle borst meegezongen tijdens ‘Ome Thijs’. Voor mij een onbekend lied, maar de 70-jarige vrouw naast mij zingt zo enthousiast mee, dat ik bij de derde keer het refrein ook uit mijn hoofd ken. En dat is meteen de kracht van Sonneveld: liedjes die blijven hangen, die dagen na de voorstelling nog steeds niet uit je hoofd te krijgen zijn. Liedjes die ook op hele andere melodieën goed blijken te werken. Zo zingt Karin Bloemen een swingende versie van ‘Aan de Amsterdamse Grachten’. Hier en daar wordt er zelfs tussendoor gerapt. Zowel ik, als mijn 70-jarige buurvrouw, klappen naderhand enthousiast.

De cast van Wim Sonneveld zingt de rest van de liedjes. Je kan zien dat ze goed op elkaar zijn ingespeeld en dat ze plezier hebben op het podium. Mariska van Kolck zet een geweldige vertolking neer van het nummer ‘Ik hoef alleen maar even zo te doen’, oorspronkelijk gezongen door Conny Stuart. Een nummer wat zo in een hedendaagse musical zou passen. Ook een speciale vermelding voor Cindy Bell, die met haar loepzuivere stem de sterren van de hemel zingt. Tony Neef ontvangt deze avond een bijzonder cadeau uit de handen van Henk van der Meijden: de eerste grammofoonplaat die Sonneveld kreeg in 1967.

Zowel voor mijn 70-jarige buurvrouw als voor mijzelf is dit een leuke avond uit. En als je dat voor elkaar krijgt, dan verdien je met recht een hommage. Voordat ik naar deze voorstelling ging, had ik de musical Sonneveld eigenlijk afgeschreven als iets van voor mijn tijd. Dat is het in feite ook, maar dat blijkt dus niets uit te maken. Op geen enkel moment is het ouderwets of saai. En dus smaakt dit naar meer: mijn ticket naar de musical Sonneveld wordt dan ook binnenkort geboekt.

Shortlist:

Show: Sonneveld 
Cast: Rob de Nijs, Karin Bloemen, Cindy Bell, Tony Neef, Mariska van Kolck, Jan Elbertse, Thomas Cammaert

Producent: Albert Verlinde Entertainment
Website: http://www.sonnevelddemusical.nl/

Gebeurtenis: Persmoment
Locatie: Koninklijk theater Carré, Amsterdam
Datum: 05/03/2014

Geplaatst op: 08/03/2014
Geplaatst in: > Reports, Nederland

Auteur: Desiree van der Heiden
Mogelijk ook interessant: