Guilty Pleasures verdrinkt in zee aan mogelijkheden - Musical Reports

Guilty Pleasures verdrinkt in zee aan mogelijkheden

Peggy Vrijens opent met, letterlijk, verschrikte Bambi ogen de voorstelling en er volgt een minutenlange aaneenrijging van soundbites en liedjes. Het lijkt een eeuwigheid te duren, maar achteraf gok ik dat het een minuut of 10 was waarna ik me af ging vragen of de hele voorstelling uit een playbackshow zou bestaan zonder enige rode draad of inhoud. Gelukkig blijkt dat niet het geval, maar deze slechte start maakt wel dat het erg lang duurt voor ik de mensen op het podium op waarde kan schatten.

Er staat namelijk een bijzonder getalenteerde cast op de planken. Aylin Sezer blijkt een steengoede operazangeres te zijn en haar aria’s zijn de hoogtepunten in de voorstelling. Peggy Vrijens, Ruben Anthony en Kim Pieters hebben een lekkere zangstem en zijn goede spelers. Dat laatste uit zich in Guilty Pleasures met name in typetjes, maar dat is mijns inziens geen probleem in een revue.

Milena blijkt een muzikale duizendpoot, zij is zowel zangeres, violist als pianist. Maar bovenal is ze een begenadigd actrice die verschillende monologen op een intrigerende manier weet te brengen. Jammer is wel dat ook hier de matige voorstellingsstructuur in de weg zit. Want de oplettende kijker krijgt het idee dat de monologen in de voorstelling zitten om de andere castleden de kans te geven zich om te kleden. Als je kijkers dat vermoeden krijgen, dan klopt er dramaturgisch toch iets niet aan je voorstelling.

Waar het in Guilty Pleasures aan schort, is dat er geen keuzes zijn gemaakt en daardoor blijf je als kijker je afvragen waar je nu eigenlijk naar zit te kijken. In het begin van de voorstelling wordt verteld dat we bij een revue zijn. Maar daarvoor is er eigenlijk te veel muziek, te weinig afwisseling en ook een tikje te weinig komedie. Ook wordt nergens in de marketing van de voorstelling duidelijk gemaakt dat deze voorstelling muziektheater is. Dat is het duidelijk wel, want er komt veel muziek in voor. Alhoewel de voorstelling waarschijnlijk sterker was geweest met een stuk minder of zelfs geen muziek. Want niet alleen de muzikale opening is langdradig. Van bijna elk nummer wordt een heel couplet en heel refrein gezongen en dat is jammer. Het haalt de vaart uit de voorstelling en lijkt daarom als opvulling te dienen in een show die sowieso maar 1,5 uur duurt. Een grap kan duidelijk worden gemaakt met 3 zinnen uit een liedje, daar heeft het publiek geen heel couplet én refrein voor nodig.

Als het de bedoeling was om een meezingvoorstelling te maken zijn de liedfragmenten juist weer te kort, want de meeste mensen kennen juist alleen de refreinen. Dus net wanneer iedereen zo ver was om mee te zingen, werd een nummer alweer gestopt. Als dat wél de bedoeling zou zijn, is het ook nog een aparte keuze om te eindigen met het nummer ‘Why tell me why’ van Anita Meijer, wat niet een eenduidig up-tempo nummer is en het publiek niet de feeststemming mee geeft die je aan het eind van een meezingconcert zou verwachten. Ook kun je je afvragen of er in een meezingvoorstelling plek is voor opera aria’s, hoewel ik deze kwalitatief zeker kon waarderen. Dat maakt deze toevoeging dat het lijkt alsof de makers niet eerst een stevig script hebben geschreven en de rollen daarin zo goed mogelijke hebben ingevuld, maar dat er een cast was waaromheen een voorstelling uit de lucht moest worden geplukt. Dat kan werken met een team dat vaker met elkaar samenwerkt, maar in dit geval blijft ieders eigen verhaallijntje op zichzelf staan.

Misschien ben ik met mijn 33 jaar te jong voor deze voorstelling. De gemiddelde leeftijd lag zo’n 10 à 15 jaar hoger, maar met de spelers scheel ik veel minder van leeftijd en dat maakt de communicatie van de marketing van deze voorstelling verwarrend. In voorgaande Powervrouwen voorstellingen scheelde de castleden veel meer van leeftijd en het was daarom logischer dat zij vrouwen van een brede leeftijdscategorie aantrokken. Anita Meijer bewonderde ik als 5 jarige gup, voor Tinder ben ik daarentegen nog eerder te oud dan te jong. Ook hierin lijkt men dus geen duidelijke keus gemaakt te hebben. Persoonlijk kon ik me niet identificeren met de “guilty pleasures” die aan bod kwamen, op het laten knisperen van bubbeltjesplastic (maar hoe guilty is dat nu helemaal?) na dan. En ik heb dan ook het gevoel dat er ook in de aan te spreken doelgroep geen keuze is gemaakt.

Deze zwakke punten van de voorstelling maken echter niet dat er niets overblijft en het publiek heeft het dan ook wel degelijk naar zijn zin. Blijkbaar wist het aangetrokken publiek naar aanleiding van de vorige voorstellingen uit de Powervrouwen-serie wat zij moest verwachten en ik kan niet anders dan concluderen dat het gros van de bezoekers (met name de vrouwelijke bezoeker van rond de 45) heeft zitten genieten. Maar met duidelijke keuzes, een duidelijkere rode draad en meer komische sketches had deze revue vele malen beter gekund.

Guilty Pleasures – Powered by Powervrouwen’ is nog tot en met begin februari te zien in theaters in heel Nederland.

Klik op een foto om te vergroten.

Shortlist:

Show: Powervrouwen: Guilty Pleasures (2018) 
Cast: Peggy Vrijens, Kim Pieters, Ruben Anthony, Aylin Sezer, Milena Haverkamp Producent: Bos Theaterproducties Producent: https://www.bostheaterproducties.nl

Gebeurtenis: Reguliere voorstelling Locatie: Rijswijkse Schouwburg, Rijswijk Datum: 27/11/2018 Geplaatst op: 01/12/2018 Geplaatst in: > Reports, Nederland Auteur: Renate van Dijk
Mogelijk ook interessant: