De hysterie van een fan

Ik zit lekker comfortabel in het pluche, wachtend tot de voorstelling begint. Rondom mij klinkt geroezemoes en achter mij heeft een gezinnetje het over Tarzan. ‘Ja, die was goed hé?’ Klinkt er naast mij ineens. Aarzelend wordt er met ‘Ja’ geantwoord door verschillende leden van het gezinnetje. ‘Hemel nee’, schiet er door mijn hoofd. En ja hoor, nog geen halve minuut later begint de stortvloed.

‘Ja en hij was zo geweldig, hij speelt nu in deze voorstelling, het is zo geweldig, ik was zo blij toen hij vertelde dat hij hier in ging spelen!’. Ik probeer mijn blik af te wenden en aan andere dingen te denken. Maar hoe doe je dat als iemand half op haar stoel geklommen, haar vriendschap met de acteur in kwestie betoogt op een manier dat de achterste rij van het theater nog kan horen waar het over gaat? Geen middel wordt onbenut gelaten om het standpunt duidelijk te maken. Ik voel dan ook een paar armen wild heen en weer zwaaien naast mijn oor

Eigenlijk is dit best zielig denk ik bij mijzelf. En dan niet alleen voor het gezinnetje dat braaf ja knikt en op elke mogelijke wijze een speld tussen het verhaal probeert te krijgen, maar ook voor de ‘fan’ in kwestie. Mensen rond ons wijzen naar en fluisteren over haar, en zij heeft niets in de gaten. Er wordt zelfs om haar gelachen. Dan wordt er omgeroepen dat de voorstelling begint. Eindelijk rust, denk ik bij mezelf, mijn oren nog steeds suizend van het betoog.

De voorstelling begint en ik zak nog iets dieper weg in het pluche. De ouverture klinkt vertrouwd en de eerste spelscène wordt geopend met een sterke grap. ‘Hoorde ik dat nu goed, ach het zal wel aan mij liggen’. De tweede grap wordt de zaal in geslingerd. Onwetend kijk ik naast mij en denk: Aha. Er is niets mis met het geluid of met mijn gehoor; ik zit naast een papegaai! Ik ga bij mijzelf te rade: Wat zou ik hier aan kunnen doen? Ik kijk nogmaals naar opzij, maar mevrouw Lorre lijkt in haar eigen wereldje te zitten. Haar hier uit halen zou gevaarlijk zijn! Iemand die slaapwandelt mag je tenslotte ook niet wakker maken. Ik kijk naar mijn andere zijde en kijk in de ogen van mijn partner en beiden zuchten we, hier zitten we hoe dan ook de hele avond aan vast. Het lukt me aardig om de echo die door het gebergte naast mij schalt te negeren en van de voorstelling te genieten. Dan breekt de pauze aan.

Nog voor ‘Lorre’ opfladdert zie ik het gezinnetje naar de foyer vluchten. ‘Slimme keuze’, bedenk ik bij mijzelf om vervolgens het gezinnetje na te doen. Halverwege de pauze keer ik terug naar mijn plaats en word al snel aan het pijnlijke feit herinnerd dat ik een papegaai naast me heb zitten. Het gezinnetje was ook weer terug en opnieuw het slachtoffer van ‘Lorre’ haar betoog. Braaf zat het gezinnetje te knikken.

Omdat wederom de hele zaal mee kon genieten werd ook mijn aandacht getrokken. ‘Lorre’ had het over haar vrienden, wie zou ze bedoelen? Ach natuurlijk: de mensen op het toneel. Maar die ene artiest die was geen vriend meer want die blijkt zomaar in deze productie te spelen zonder iets verteld te hebben! ‘Trouwens, John Vooijs en ik hebben er voor gezorgd, dat die zijbakjes niet meer worden verkocht bij shows van joop’. Vol verbazing keek ik opzij naar mijn partner en allebei schoten we in de lach. ‘Dit kan ze niet menen!’ zeg ik. Dat dacht ik verkeerd, want ze ging verder: ‘Ik ging een tijdje geleden naar Tarzan.’ (En wat dan nog?’, dacht ik bij mezelf, maar ‘Lorre’ ging onverstoorbaar verder:) ‘Ik had amper geld dus ik had een kaartje geboekt voor zo een zijbakje. Ik zag dus echt werkelijk helemaal niets! Ik dacht bij mezelf: Dit moet verboden worden! Dus ben ik na de voorstelling naar mijn goede vriend John (Vooijs) gegaan bij de ÁhÚh (artiestenuitgang) en heb ik hem verteld dat ik het belachelijk vond.’

Ik zat al vol medelijden op mijn stoel voor het gezinnetje, Lorre en mezelf, maar nu kwam ook het medelijden voor John bij mij opzetten. Hoeveel van dit soort gevaartes passeren er per week zijn revue? Al snel werd ik uit mijn overpeinzing getrokken omdat ‘Lorre’ vol trots op luidere toon begon te spreken: ‘John heeft toen gelijk Joop gebeld en duidelijk gemaakt dat hij het ook belachelijk vindt en dat hij niet meer wil dat deze plaatsen verkocht worden.’ ‘En, is het gelukt?’, vraagt de moeder van het gezinnetje. ‘Lorre’ begint nog meer te glunderen: ‘Ja!’ zegt ze vol trots. Ik keek mijn partner weer, aan. Op dit moment trokken wij de aandacht; we konden opgeveegd worden van het lachen. Gelukkig begon de voorstelling want als dit ook maar iets langer had geduurd had je ons weg kunnen dragen.

De rest van de voorstelling heb ik ‘Lorre’ genegeerd en genoten van een goede voorstelling. Bij het slotapplaus viel ‘Lorre’ niet te negeren, luidkeels meezingend met de finale en springend en zwaaiend naar verschillende castleden trok ze alle aandacht van het podium naar zich toe. Het gezinnetje maakte dankbaar gebruik van dit moment en glipte weg zodra de muziek stopte.

Wat moeten we met dit soort mensen? Of nog beter: Wat moeten artiesten in vredesnaam beginnen met dit soort mensen? Is het verstandig ze in hun waan te laten, of is het beter om ze uit de droom te helpen? Want begrijpen deze mensen dan zelf niet dat ze hinderlijk zijn en zichzelf alleen maar belachelijk maken? Want ben je wel echt fan van iemand wanneer je zegt ‘We zijn vrienden’, om vervolgens te zeggen: ‘Hé, hij heeft mij iets niet verteld dus zijn we geen vrienden meer’. Kan die persoon het je wel vertellen, heeft hij je nummer of mailadres? En is het werkelijk nodig dat de achterste rij van het theater meegeniet van jouw gepoch? Want wees nu eerlijk, geloof je zelf dat John Vooijs, Joop van den Ende gaat bellen om te zeggen dat hij wil dat bepaalde plaatsen niet meer verkocht worden? Ik dacht het niet! En Lorre, als je dit leest, voortaan beter je kaartje lezen, want daar staat op dat het luister-plaatsen zijn!

Deze column draag ik op aan ‘Lorre’!

Sebas Verboom

Geschreven op: 03 oktober 2009
Gepubliceerd op: 24 oktober 2009

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies