Joseph… Vannessa Timmermans vertelt

Lang geleden in Kanaän.. speelde het verhaal over Joseph, één van de twaalf zoons van Jakob. Vaders lievelingetje, wie –onder luid protest van de overige broers- in alles werd voorgetrokken. Logischerwijs waren de broers dit op een zeker moment zat en namen wraak door Joseph in een diepe put te gooien. Hij werd als slaaf verkocht en afgevoerd naar Egypte, waar hij uiteindelijk in een cel terecht kwam. Toen de Farao echter geteisterd werd door een vreemde droom liet hij Joseph bij zich roepen, omdat de laatste over een bijzondere gave scheen te bezitten: het uitleggen van dromen. Hierna duurt het niet lang meer tot Joseph een van de belangrijkste mensen in Egypte wordt.

Wat: Joseph and the amazing Technicolor dreamcoat
Wie: Vannessa Timmermans, Mathijs Pater & Paul Walthaus
Wanneer: 18 oktober 2009
Waar: Beatrix theater, te Utrecht
Door: Saskia Ebbing

Dit is in een notendop het welbekende verhaal van ‘Joseph and the amazing technicolor dreamcoat’, kortweg ‘Joseph’ genoemd. Deze doorgecomponeerde musical is voorzien van veel kleur en brengt zowel mooie ballads als swingende uptempo nummers. De Joseph in kwestie wordt afwisselend gespeeld door Freek Bartels (winnaar ‘Op Zoek Naar Joseph’), Mathijs Pater en Roy van Iersel. Vandaag speelt Mathijs. Naast deze mannelijke hoofdrol is er echter ook een zeer belangrijke hoofdrol weggelegd voor de Vertelster: Dinah. Zij is de rode draad  in het verhaal en is dan ook  bijna continu op het toneel te zien en te horen. Normaliter wordt deze rol gespeeld door Renée van Wegberg, maar vandaag kreeg Vannessa Timmermans voor het eerst de kans te laten zien hoe zij hier invulling aan geeft!

Het was natuurlijk even spannend: Vannessa voor het eerst op, hoe zou ze het doen? Ik kende haar wel van eerdere producties en weet dat ze een fantastische stem heeft, maar dit is weer iets heel anders dan bijvoorbeeld Annie, Honk! of Dood gelukkig.

Zodra het doek opging liet ze echter meteen zien en horen dat ze dit óók kan. En hoe! Vannessa stond er alsof ze nooit iets anders gespeeld heeft. Zowel rustig en ingetogen als hard en uitbundig: ze lijkt de noten er zonder enige moeite uit te gooien. Slechts in het begin bij het nummer “Jakob en zoons” zat ze er even een moment naast (toch de zenuwen?), maar verder valt er op de hele voorstelling weinig aan te merken. Vannessa staat en Vannessa straalt. Of ze nu zingt over Joseph die in een put wordt gegooid door zijn jaloerse broers, over mevrouw Potifar (een nummer waarin een paar hele flinke uithalen zitten, en waarvoor je vocaal gezien echt iets in je mars moet hebben) of over Joseph’s talent om dromen uit te leggen (’t Was in Egypte): stuk voor stuk prachtig en zuiver. Meermalen wist ze mij een rilling op mijn rug te bezorgen. Ook haar spel doet heel natuurlijk aan, ik geloofde haar. Bovendien heeft Vannessa een verbazingwekkend komisch talent waarmee ze, zelfs als zij even niet op de voorgrond staat, de aandacht weet te trekken. Dit gebeurde bijvoorbeeld in de scène van de Farao. Vannessa voerde op de achtergrond zonder woorden een hele onderhandeling met de honden die haar net iets te dichtbij kwamen, wat een hilarische aanblik opleverde. Even later staat zij te swingen of haar leven er vanaf hangt en ook dit werkt op je lachspieren.

Mathijs als Joseph aan haar zijde viel overigens ook niet tegen. Hoewel hij met ‘Laat je droom bestaan’ niet de sympathie weet te wekken die ik eerder wel voelde (en die het nummer wel in zich heeft), viel zijn prestatie in het geheel alles mee. Zijn zang is zuiver en zijn spel acceptabel.

Over de rest van de show kan ik kort zijn: het is een heerlijk, kleurrijk, vrolijk en swingend spektakel. Hoewel er toch zeker serieuze onderwerpen aan bod komen (jaloezie, verraad, bedrog, vergeving) word je binnen no time meegesleept in het (overwegend vrolijke) geheel. De liedjes zijn aanstekelijk en als de voltallige cast springend en klappend voor je staat te swingen, kun jij als toeschouwer echt niet stil blijven zitten. Respect voor het hele ensemble dus, want zonder deze springende regenboog zou er weinig spektakel overblijven. Een laatste bijzondere noot: grote lof voor Paul Walthaus als Farao. Hij zet deze rol in betrekkelijk korte tijd op zo’n hilarische wijze neer, dat je hem nog begrijpt ook wanneer hij –hoe fout ook– zingt: “Ik hou alleen van…mij!”.

Kortom: een fantastische show! En hoewel Joseph de titelrol is, was Vannessa als Vertelster vandaag echt de ster van de show. Die enkele noot is haar vergeven, want verder heeft zij bewezen deze rol absoluut te kunnen dragen. Geen Go Go Go Joseph, maar Go Go Vannessa!

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies