Je Anne, balanceren op de rand

De tweede wereldoorlog is een zwarte bladzijde in de geschiedenis van Europa. Ook Nederland werd betrokken. Joden sloegen massaal op de vlucht of doken onder; uit angst voor de vervolging. Velen van hen zijn naamloos gestorven. Eén van hen schreef echter één van de meest gelezen boeken: Anne frank, die het boek schreef getiteld: het dagboek van…

Wat: Je Anne
Wie: O.a. An Vanderstighelen, Wim van den Driesche & Anne Mie Gils
Wanneer: 1 november 2009
Waar: Het Fakkeltheater (de zwarte zaal), te Antwerpen
Door: Sebas Verboom

Deze musical volgt de laatste jaren van het leven van Anna Frank. Vanaf het moment dat zij haar dagboek kreeg, tot de dag dat zij stierf. Deze jaren besloegen de laatste twee jaar van de tweede wereldoorlog. Een oorlog door Duitsland begonnen waarbij iedereen die anders was vervolgd zou worden; homoseksuelen, gehandicapten en bovenal de joden. Dit alles wordt herbeleeft vanuit de geest van een kind (zoals het staat geschreven in het dagboek).

Anne Frank (An Vanderstighelen) was een joods meisje dat veel van haar vader hield. Haar moeder (Anne Mie Gils ) droeg ze een minder warm hart toe. Haar zus Margot was de zus die alles goed deed. Iets wat in contrast stond met hoe de gedragingen van Anne werden ontvangen. Kort nadat Anne voor haar dertiende verjaardag een dagboek krijgt komt het bericht dat de familie Frank moet onderduiken. Dit doen zij samen met de familie van Daan; bestaande uit een man (Door van Boeckel als Herman), vrouw (Liliane Dorekens als Petronella) en zoon (Steven Savelkoels als Peter). Later krijgt Anne ook gezelschap van Tandarts Dussel (Wim van den Driesche). Een lange tijd van onderduiken waarin angst en onzekerheid centraal staan volgt. Het gezelschap balanceert op de rand van leven of dood.

Wat als Anne Frank nog geleefd zou hebben? Dat is de vraag die de makers van dit stuk zich hebben gesteld. Om deze reden start de voorstelling met een oudere dame (Susanne Juchtmans ) op een bankje onder een boom. Deze dame is Anne Frank, als ze nu nog geleefd zou hebben. Aan de hand van een oorlogsdocumentaire herleeft zij het geen dat ze schreef in haar dagboek.

De scènes waarin Juchtmans deelneemt als verpersoonlijking van Anne in het eigenlijke verhaal; zijn doeltreffend. Helaas voelen de schakelingen naar het heden, aan de hand van het radioprogramma wat kunstmatig aan. Dit is erg jammer. Zeker gezien het feit dat Juchtmans een begenadigd actrice is. Haar deelname aan de scènes uit het dagboek is dan ook heel subtiel en veelzeggend. De aanloop naar de slotscene haalt zijn kracht mede uit haar spel.

De jonge Anne Frank wordt door Vanderstighelen neergezet als een vervelende en opstandige puber. Ook Vanderstighelen speelt geloofwaardig. Je voelt de hechte band tussen haar en haar vader en gelooft de afkeer tegen haar moeder. Deze moeder en vader worden op een oprechte wijze gespeeld door Anne Mie Gils en Dirk van de Merlen.

Het gezin van Daan wordt mooi neergezet door Door van Boeckel als Herman, Liliane Dorekens als Petronella en Steven Savelkoels als Peter. De strijd tussen Herman en Petronella is één van de mooiere scènes in de voorstelling. Ook wanneer van Boeckel als Herman smeekt om sigaretten wordt zijn wanhoop duidelijk. Deze wanhoop wordt naarmate de voorstelling vordert bij iedereen steeds duidelijker. De scène waarin Savelkoels als Peter een aanvaring heeft met Anne over het feit dat hij geen jood meer wil zijn komt binnen. De ontluikende liefde tussen deze twee personages is clichématig maar kon niet achterwege gelaten worden gezien het stuk verder geheel trouw blijft aan de werkelijke geschiedenis.

Wim van den Driesche heeft de taak tandarts Dussel te spelen. Een kleine rol die weinig toevoegt. Van den Driesche laat vooral vocaal horen wat hij kan. Echte solosongs heeft hij niet, wel is zijn stem binnen de samenzang; één van de stemmen die het geheel naar een hoger niveau tilt.

De muziek (Michael Cohen) die deze voorstelling kent is niet hoogdravend en kabbelt rustig voort. Slechts enkele momenten, waaronder de samenzang van de pauzefinale kent de muziek echt mooie momenten. De vertaling (Eddy Lambrechts) is doeltreffend maar niet bijzonder. Het decor met de bijbehorende projecties waren minder geslaagd. De boom die op de achtergrond staat en het gras dat over het hele toneel ligt geven een plastic gevoel en missen hun doel regelmatig. Wie heeft er tenslotte gras in de woonkamer? De projecties verspringen telkens dermate plotseling dat het afleid van de spelscènes. Dit is jammer, net als het licht (Christoff Eekelen). Regelmatig worden hele spelscènes dermate matig belicht dat deze in de schaduw worden uitgevoerd waardoor de emotie moeilijk van de gezichten te lezen valt. De regie (Brigitte Odett) drijft her en der op clichés (de slotscène) en wordt nergens echt origineel.

Gezegd mag worden dat de creatieve behandeling van het materiaal te wensen over laat. Daarbij kent het materiaal enkele zwakke punten. Omdat het dagboek geschreven is vanuit de belevingswereld van een kind, ontbreekt er veel informatie. Hierdoor kan je als bezoeker met veel vragen bij de voorstelling weggaan. Vragen die nooit beantwoord zullen worden omdat deze informatie gewoonweg niet beschikbaar is. Wanneer je deze vragen los kan laten blijft er een fascinerende wereld van relaties en angst over.

Zoals geschreven kent deze voorstelling zowel plus- als minpunten. Een echte doorslag naar goed of slecht is er niet. Het stuk balanceert, net als de personages. De beleving van de toeschouwer zal de doorslag geven of dit stuk geslaagd is of niet. Dit is een persoonlijke beleving. De ontzettend sterk acterende cast maakt het in ieder geval al de moeite waard om deze voorstelling toch te gaan bekijken en het te ervaren.

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies