Sonneveld nog steeds van deze tijd

Wim Sonneveld schreef vele bekende nummers, iedereen kent wel minstens één lied van Sonneveld. Helaas is Sonneveld er allang niet meer, maar zijn muziek leeft nog. Zo ook in de nieuwe theatershow; Sonneveld voor Altijd! Genoeg mensen met musicalervaring in de cast, dus voor Musical Reports een reden om een bezoek te brengen aan de première van Sonneveld voor Altijd!

Wat: Sonneveld voor Altijd!
Wie: Frits Sissing, Suzan Seegers, Syb van der Ploeg, Roberto de Groot en Trudy Labij
Waar: Stadsschouwburg, te Amstelveen
Wanneer: 23 november 2009 (première)
Door: Jouke van Buuren

Een verhaal is niet aanwezig in deze voorstelling, men kan het beschouwen als een theaterconcert wat aan elkaar gepraat wordt met teksten die ooit door Sonneveld zelf zijn uitgesproken of op papier zijn gezet. Meezingen mag, dus dat wordt dan ook massaal gedaan.

De voorstelling begint lekker met het aanstekelijke nummer “Dit wordt een avond”. Aan Frits Sissing de taak als eerste een solonummer te zingen, Sissing weet mij te verrassen en komt boven verwachting ontspannen en zeker over. Duidelijk is dat Sissing niet de moeilijkste nummers hoeft te zingen, maar wat hij zingt gaat hem goed af. Roberto de Groot herinner ik mij om zijn geweldig mooie stem, en deze indruk houdt hij na deze avond ook zeker bij mij. Eén van de hoogtepunten uit de show is dan ook het solonummer van de Groot: “Verliefd op juffrouw van Dam”. Susan Seegers vond ik altijd moeilijk te verstaan als ze Nederlands zong, maar ze heeft in deze show hier totaal geen moeite mee. Ze heeft een geweldig groot bereik en lijkt alles te kunnen. Ontroerend en prachtig is haar vertolking van “Het hondje van Dirkie”. Seegers bewijst maar eens veel meer te kunnen dan we dachten. Syb van der Ploeg bezit een mooie stem en “Het Dorp” brengt hij dan ook prachtig. Emotioneel is zijn uitvoering van “Weet je nog wel, oudje?” Naast de vele songs bevat de show ook een sketch met Trudy Labij als stalmeesteres. Labij weet deze hilarisch te brengen, net als het nummer Ze kon het lonken niet laten”. Labij mag dan duidelijk de noten niet allemaal halen, haar komische timing maakt veel goed.

De voorstelling kent bekende en minder bekende nummers van Sonneveld. De vertolkingen waren meestal goed, alleen sommige nummers waren soms nogal saai. De voorstelling kent weinig aankleding, men verwisselt soms van kleding en dat is het eigenlijk. Het decor bestaat uit een paar plastic stoelen en een verhoging. Als achtergrond is een vergroting van een klassiek schilderij gebruikt. De keuze hiervoor is totaal onduidelijk, en de toevoegende waarde is ook niet duidelijk. Net zoals de keuze om na de pauze in kookschorten en met potten en pannen op te komen. Al worden deze potten en pannen als instrumenten gebruikt tijdens een nummer.

Voor de jonge theaterbezoekers kan dit een leuke manier zijn om met Sonneveld in aanraking te komen, al kan de redelijk lange show soms wat inzakken. Duidelijk is dat de show hoogtepunten maar ook minder goede momenten kent. Neem vooral je ouders of grootouders mee, voor velen is het een feest van herkenning.

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies