Dusty; één avond uit haar leven

Dusty Springfield zong tientallen klassiekers de muziekgeschiedenis in. Ze bereikte de status van wereldster met liedjes als Son of a preacherman, I close my eyes and count to ten en What Have I done to deserve this met de Pet Shop Boys.  Nu is er de musical, die een avond tegen het einde van haar leven vertelt.

Wat: Dusty; You don’t have to say you love me
Wie: Audrey Bolder, Janke Dekker en Casper Gimbrère
Wanneer: 9 maart 2010 (première)
Waar: Stadschouwburg, Leiden
Door: Jouke van Buuren

Het is 1994, er ontstaat een gevecht over de kunst van het leven. Een gevecht dat niet zomaar elke dag ontstaat. Het is dan ook een bijzondere avond. Dusty Springfield is ziek en nadert het einde van haar leven. De manager van Dusty en haar broer horen het nieuws in een hotelkamer in Amsterdam. Een bijzondere nacht volgt, waarin dingen eindelijk recht gezet, of uitgesproken kunnen worden. Het is tevens het moment om nog eenmaal al haar wereldhits en evergreens te zingen, op een manier zoals ze het nooit heeft kunnen doen, maar altijd heeft gewild.

Audrey Bolder vertolkt de rol van Dusty, en dan wel de zieke Dusty die net te horen heeft gekregen dat ze kanker heeft. Ze is verward maar ook komisch, en zingt zoals we Dusty van de beelden kennen. Ze heeft de komische timing die de licht hysterische Dusty heeft, maar weet ook de bange en vrolijke Dusty neer te zetten. Met de blonde pruik en de kleding lijkt ze nog redelijk op Dusty. Mede door het eigen stemgeluid van Bolder wordt het personage Dusty nergens een karikatuur. Vreemd is dat Bolder de Dusty moet lijken van in de 50, wat niet echt zo over komt. Ze oogt een redelijk aantal jaren jonger. Dit doet echter niet af aan haar spel.

Janke Dekker speelt de rol van de lesbische manager van Dusty; Vicky Wickham. Dit personage zit duidelijk in de knoop met haar vriendin thuis en met haar relatie tot Dusty. Deze strijd is duidelijk bij Dekker, en de komische timing die we van haar hebben gezien in Kruistocht in Spijkerbroek is ze nog niet verleerd. Het lijkt alsof de Dustysongs meer bij de stem van Dekker passen dan we in Kruistocht hoorden en dat maakt dat Dekker beter uit de verf komt.

Casper Gimbrère speelde de rol van Tom Springfield; de broer van Dusty.  Gimbrère heeft een niet heel interessante rol, die nogal op de vlakte blijft. Gimbrère kan soms even aan de vlakte ontsnappen en een sterke scène neerzetten. De wisseling van emotie brengt hij sterk. Grappig is het moment waarop Dusty haar broer laat verkleden als een oude vriend van vroeger, waarin Gimbrère even helemaal los kan gaan.

Het script is geschreven door Dick van den Heuvel, wie tevens de regie verzorgde. Van den Heuvel is bekend bij Harry Kies en verzorgde al veel musicals. Zijn stijl is duidelijk: echte Nederlandse humor verwikkelen in de verhaallijn. Aan enkele rake grappen en opmerkingen ontbreekt het Dusty dan ook niet. Maar veel gebeurt er verder niet tijdens de voorstelling. De songs lijken soms uit het niets te komen en het af en toe interessante verhaal tegen te houden. De voorstelling komt dat ook wat traag op gang en krijgt nergens echt vaart.

Dusty; You don’t have to say you love me is een voorstelling waar je iets mee moet hebben. De voorstelling kent een goede cast, alleen het script is niet het sterkste punt,  mede doordat de songs soms uit het niets lijken te komen. Deze voorstelling kan de herinneringen aan Dusty weer even terugbrengen, maar er blijft een laagje stof op het Dustymateriaal liggen.

Klik de foto’s aan voor een grotere versie.

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies