Notre Dame de Paris overweldigt

Musical van Vlaanderen trapt af met de van oorsprong Franse musical: Notre Dame de Paris. Een grote titel waar andere grote titels als Oliver en Dans der Vampieren op zullen volgen. De oorspronkelijke voorstelling werd gespeeld in een zaal die vergelijkbaar is met Ahoy’. Zoals van origine Franse producties betaamt (en noodzaak is wanneer er in dergelijke grote zalen wordt gespeeld) ligt de nadruk op spektakel en wordt het verhaal gepresenteerd in een setting die raakvlakken kent met een concert.

Wat: Notre Dame de Paris
Wie: Oa. Dennis ten Vergert, Clayton Peroti, Wim van den Driessche, Gene Thomas & Sandrine
Wanneer: 4 april 2010
Waar: Stadschouwburg, Antwerpen (Vlaanderen)
Door: Sebas Verboom

Notre Dame de Paris vertelt het verhaal van de klokkenluider van de gelijknamige kathedraal in Parijs. Een verhaal dat geschreven werd door Victor Hugo (Les Misérables) en al meermaals bewerkt, onder andere tot een tekenfilm (Disney). Behalve de grote lijnen heeft deze musical niets van doen met de tekenfilm.

Quasimodo, de klokkenluider van de Notre Dame (Gene Thomas) leert het leven en de liefde kennen. Hij wordt verliefd op de zigeunerin Esmeralda, gespeeld door Sandrine. De twee Vlaamse (pop)sterren kwijten zich prima van hun taak. Ze weten hun karakters tot leven te brengen. Thomas zingt rauw. Dit brengt de gekweldheid van zijn personage mooi over. Jammer is wel dat dit rauwe geluid in sommige songs iets geforceerd klinkt. De stem van Sandrine kent een sterke vibrato, waardoor  powerballads als Leef aan kracht verliezen.

Clopin, op sterke wijze gespeeld door Clayton Peroti, heeft zich over Esmeralda ontfermd toen zij nog jong was. Nu probeert hij haar te behoeden voor andere mannen. Wanneer dichter en filosoof  Gringoire (Dennis ten Vergert) de veilige thuishaven van de zigeuners (het Hof der Wonderen) binnendringt, laat hij hem kiezen tussen de strop en een huwelijk met Esmeralda. Gringoire kiest voor het leven, maar lijfelijk wordt zijn relatie met Esmeralda niet. Zij heeft haar hart reeds verloren aan Phoebus (kapitein in naam van de koning).

Phoebus wordt gespeeld door Tim Driessen. Een Vlaming die jaren grote rollen heeft gespeeld in het West End maakt nu zijn musicaldebuut in zijn thuisland. Hij doet dit met verve. Zijn spel is mooi en hij heeft een prettig stemgeluid. Zijn solo Stukgescheurd geeft de tweestrijd van zijn karakter prachtig weer. Hij is verwikkeld in de keuze voor Esmeralda of de keuze voor Fleur de Lys, gespeeld door Jorien Zeevaart. Zeevaart beschikt over een heldere stem en een natuurlijk overwicht, welke haar eis in de scène ‘Het Paard’ kracht bij zetten. Haar motivatie is in elke beweging en elke verandering in haar stem af te lezen.

Een tweede persoon die niet kan leven met de liefde tussen Esmeralda en Phoebus is Frollo, aartsbisschop van de Notre Dame en verzorger van Quasimodo. Hij is verzonken in zonden door verboden gevoelens die hij zelf heeft voor Esmeralda. Dit drijft hem tot wanhoopsdaden. Frollo is een hard man die vecht vanuit het geloof, maar in tweestrijd komt met zichzelf. Een personage dat veel weg heeft van Javert, een rol die van den Driessche eerder al speelde. Zijn vertolking van Frollo ligt erg dicht bij zijn vertolking van Javert. Iets wat zeker geen minpunt is, integendeel zelfs. Frollo is menselijk en bij tijd en wijle beangstigend. Daarnaast zingt van den Driessche zich op fenomenale wijze door zijn partijen heen.

Naast een poppetje in het spel fungeert Gringoire ook als verteller. Ten Vergert opent de show met één van de muzikale hoogtepunten: Kathedralen. Dit doet hij met passie en een overweldigend stemgeluid. Ook als ten Vergert na het slotapplaus de reprise van deze song a capella inzet overweldigt hij.

Deze spelers worden vergezeld door een groep van eenentwintig internationale dansers en danseressen. Deze groep voert de ingewikkelde maar beeldende choreografieën (Martino Müller) feilloos uit. Het is adembenemend om  deze groep mensen te zien dansen en (lucht)acrobatiek uit te zien voeren. Naast de grote dansnummers als Feest der zotheid zijn ook enkele kleine choreografieën prachtig, zoals de dans in de scène ‘Stukgescheurd’.

Het decor (Christian Rätz) lijkt simpel maar kent vele verassingen. Met slechts een grijze achterwand worden mooie toneelbeelden gecreëerd. Deze wand symboliseert één van de muren van de Notre Dame. Wanneer er schuiven opengaan worden er nieuwe locaties weergegeven door slechts wat zich achter deze schuiven bevindt. Een drietal (uit zichzelf) verplaatsende pilaren staan symbool voor de gewelven van de Notre Dame en bewegen dan ook te pas en te onpas mee met de personen die zich in de kathedraal bevinden.

De teksten (Luc Plamondon) zijn soms simpel. De Vlaamse vertaling van de hand van Allard Blom volstaat, ondanks dat deze vertaling enkele eenvoudige rijmelarijen bevat die voor een lach kunnen zorgen op het verkeerde moment. De muziek van Riccardo Cocciante is groots. De voorstelling kent veel powerballads en een handje vol up-tempo nummers. Het muzikale hoogtepunt van de voorstelling vinden we in de al eerder genoemde openingssong Kathedralen.

Een muzikaal en visueel sterk geheel dat bij elkaar gehouden wordt door een fragmentarisch script (Luc Plamondon). Ieder personage wordt door middel van een solo voorgesteld, maar niet per definitie bij naam genoemd. Zo horen we tegen het einde van de voorstelling pas dat het personage van Wim van den Driessche Frollo heet. Mensen komen op en gaan weer af, relaties worden niet altijd (duidelijk) weergegeven. Dit maakt dat kennis van het verhaal noodzakelijk is wanneer de toeschouwer het volledige verhaal wil volgen. Maar zoals het een van oorsprong Franse musical betaamt ligt de nadruk binnen deze voorstelling dan ook meer op het brengen van de songs en het leveren van mooie plaatjes dan op het vertellen van het verhaal, zoals bij een traditionele musical.

De Notre Dame de Paris is groot. Deze voorstelling weet (nog) niet tot een dergelijk grote hoogte te reiken, maar imponeert wel. Vooral de uitvoering van de dans en zang binnen deze voorstelling zijn indrukwekkend. Deze twee componenten maken van Notre Dame de Paris een waar spektakel dat een lust is voor oog en oor!

Klik op de foto’s om ze te vergroten.

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies