Jezus laat het M-Lab op zijn grondvesten trillen

Jesus Christ Superstar werd rond 1970 geschreven door musicalcomponist Andrew Lloyd Webber en tekstschrijver Tim Rice. Deze rockopera behandelt op een provocerende wijze de laatste twaalf dagen van het leven van Jezus. Hiervoor worden kei harde rocksongs gebruikt. Joel Groenewold (bassist) heeft het initiatief genomen om een concertante te brengen van deze voorstelling. Hiervoor heeft hij een groepje rockers uit musicalland verzameld en liet hij het M-Lab op zijn grondvesten trillen.

Wat: Jesus Christ Superstar Concertante
Wie: Oa. Martin van der Starre, René van Kooten, Casey Francisco & Tommie Christiaan
Wanneer: 12 april 2010
Waar: M-Lab, Amsterdam
Door: Sebas Verboom

Hoe het Jezus gedurende zijn twaalf laatste dagen op aarde verging is vrij bekend. Dat Judas daarbij een kwalijke rol heeft gespeeld wordt aangenomen. In Jesus Christ Superstar is Judas aan het woord. Een intrigerend gegeven. Waar het verhaal in de oorspronkelijke voorstelling centraal staat, stonden in deze concertante van vijf kwartier vooral de songs centraal.

Zoals het een concertante betaamt is er geen poespas. Een ijzersterke band (onder leiding van Jeroen Sleijfer), een sterk songbook (in dit geval 17 songs) en een reeks onfeilbaar sterke vocalisten, of in dit geval rockers!

Het ensemble bestaande uit vijf mensen: Tommie Christiaan, Marcel Jonker, Jantien Euwe, Sander Eckhardt en Kok-Hwa Lie nemen verschillende rollen voor hun rekening.  Marcel Jonker imponeert met zijn lage stem en heeft de lachers op zijn hand met een briljante vertolking van Caiaphas. Tommie Christiaan mist stevigheid in de hoge regionen van zijn stem maar rockt er op los. Zijn duet met Casey Francisco, Could We Start Again Please, klinkt erg mooi.

Casey Francisco hebben we reeds eerder gezien als Maria (nationale tour Stage Entertainment). Het was voor deze concertante was dan ook niet aanvaardbaar, zoals Martin van der Starre het verwoordde, wanneer Francisco haar rol niet had hernomen. Dit bewijst Francisco door te overtuigen met haar fenomenale stem waar zoveel emotie in ligt dat elke vezel in je lichaam op springt. René van Kooten heeft de zware taak om de rol van Jezus te vertolken. Ook hij rockt er lekker op los en klinkt fantastisch. Maar ook van Kooten is niet geheel solide wanneer hij in de hoogte zingt. Anders klinkt het wanneer hij de befaamde noot uit Gethsemane er uit knalt. Deze uithaal is overweldigend en hiermee laat van Kooten zien dat zijn roots binnen deze muziek liggen.

De ster van de avond is echter Martin van der Starre, die zijn fenomenale vertolking van Judas hernam. Net zoals de afwezigheid van Francisco ondenkbaar was geweest, geldt dit ook voor deze man. Eigenlijk is het niet Jezus die het M-Lab op zijn grondvesten laat trillen maar Judas. Songs als Heaven on Their Minds, Judas’ Death en Super Star worden fenomenaal vertolkt door van der Starre. Dit smaakt naar meer.

Aan het einde deelde van der Starre mee dat dit slechts een uitprobeersel was en dat ze volgend jaar terug zullen komen. Laten we het hopen. En dan groter -liefst met de volle twaalf apostelen- maar zeker weer met de fenomenale Casey Francisco en Martin van der Starre, want dit zijn de twee echte Super Stars van deze concertante.

no images were found

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies