Wiplala..weer een gezellige kindervoorstelling

Wiplala is een piepklein mannetje dat in het huis van de familie Blom terecht komt. Daar beleeft hij spannende avonturen met vader Blom, dochter Nella Della en zoon Johannes. Wiplala is niet alleen klein, hij kan ook tinkelen. Een soort toveren dat prachtig van pas kan komen, maar Wiplala heeft het niet helemaal onder de knie…. 

Wat: Wiplala weer
Wie: Joost Claes, Ramses Graus, Eva Knibbe e.a.
Wanneer: 25 april 2010
Waar: Stadsschouwburg, Amsterdam
Door: Saskia Ebbing

We kennen Wiplala van het gelijknamige boek van Annie M.G. Schmidt. Dit seizoen bracht Het Filiaal de musical Wiplala Weer. In deze voorstelling heeft dit kleine mannetje al eerder bij Nella Della (Eva Knibbe) en Johannes (Joost Claes) gewoond, maar is toen plotseling verdwenen. Hierover zijn de kinderen erg verdrietig, maar gelukkig duikt hij even onverwachts weer op. Een spannend avontuur volgt, waarin de collecterende mevrouw wordt omgetoverd in een lijster en de directeur van de soepfabriek zijn leven verder als hond dreigt te moeten doorbrengen.

Grappig aan deze voorstelling is dat het publiek de hoofdrolspeler, Wiplala, kan zien. Dit mannetje is zó klein dat alleen de acteurs op het toneel hem van heel dichtbij zien, als hij bijvoorbeeld op hun handen zit. Toch is Wiplala wel degelijk echt aanwezig, want steeds als je het niet verwacht bewegen er uit het niets voorwerpen of wordt er iets omgetoverd. Deze “magische effecten” zorgen ervoor dat de aanwezigheid van Wiplala zeer geloofwaardig overkomt en dat het zeker voor kinderen een spannende maar ook grappige voorstelling is.

De rollen van Nella Della en Johannes worden goed gespeeld. Al zijn het duidelijk volwassenen, ze komen als kind redelijk geloofwaardig over. Niet overdreven kinderachtig maar ook niet te volwassen. Jammer is dat bij beide de zangkwaliteiten matig zijn.
Vader wordt gespeeld door Ramses Graus. Hij speelt deze rol overtuigend. Zowel de werkloze man met een hoofd vol zorgen als de ongeruste vader die toch stiekem ook erg gehecht is aan de kleine Wiplala worden mooi neergezet. Hilarisch is de scène waarin hij werk heeft gevonden in de soepfabriek en de werkdagen steeds sneller voorbij vliegen.

De muziek in de voorstelling wordt ondersteund door de op het toneel aanwezige live-band. Een deel van de muzikanten komt af en toe van zijn/haar plaats om vervolgens mee te spelen in het verhaal, waardoor de twee elementen één geheel vormen. Jammer is dat een aantal liedjes niets toevoegt aan de voorstelling, bijvoorbeeld de nummers Soep, Collecteren en Ik heb een televisie. Deze halen de vaart uit de voorstelling. Bovendien zijn de buurtbewoners die –waarschijnlijk grappig bedoeld- op de achtergrond steeds achter luikjes en ramen verschijnen als achtergrondzangers eerder irritant dan leuk. Daarentegen is het nummer Een traantje op het wangetje van Wiplala is wel erg mooi en voegt deze wel degelijk iets toe aan de voorstelling.

Het decor (Sacha Zwiers) is mooi gemaakt en bovenal erg praktisch. Enkele losse delen kunnen op allerlei manieren gedraaid en weer aan elkaar geschoven worden, waardoor in zeer korte tijd van locatie gewisseld kan worden zonder ingewikkelde decorwisselingen. Van huiskamer tot kantoor tot park: het is slechts een kwestie van draaien. Het lichtontwerp (Claus den Hartog) tenslotte is subtiel en past goed bij de voorstelling.

Wiplala weer speelt op 17 mei 2010 de laatste voorstelling in de Utrechtse Stadsschouwburg. Om 19.00 uur.

Wiplala Weer

© Het Filiaal

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies