Dans der Vampieren: Bombastisch en groots

Dans der Vampieren (Tanz der Vampire) is al jaren een succes in Duitsland. Deze voorstelling van Roman Polanski met muziek van Jim Steinman flopte op broadway (Dance of the Vampires) en was nog nooit eerder in het Nederlands te zien. Musical van Vlaanderen steekt haar nek uit om deze cultmusical op de planken te brengen.

Wat: Dans der Vampieren
Wie: Oa. Hans Peter Janssens, Anne van Opstal, Niels Jacobs & Sébastien de Smet
Waar: Stadsschouwburg Antwerpen
Datum: 16 september 2010 (reguliere voorstelling)
Door: Sebas Verboom

Sarah (Anne van Opstal) wordt door haar vader Chagal (Frank Hoelen) opgesloten. Hij wil haar niet verliezen. Op een avond waarop Alfred (Niels Jacobs) en de knotsgekke professor Abronsius (Sébastien de Smet) in de herberg van haar vader verblijven, krijgt Sarah bezoek. Sarah wordt uitgenodigd voor het bal van de nacht. Sarah sluipt weg in het holst van de nacht. Met het vermoeden op jacht te zijn naar een vampier gaan de professor en Alfred achter Sarah aan. Op het bal van de nacht wacht Graaf von Krolock (Hans Peter Janssens) op Sarah. Zal zij de verleiding weten te weerstaan? Zijn Alfred en de professor nog op tijd om haar te redden? Of is het noodlot van Sarah al beslist door de charismatische von Krolock?

Juist dat laatste (charisma) is iets dat mist in de vertolking van Hans Peter Janssens. Hij mist een bepaald overwicht. Hierdoor lijkt de sensuele spanning tussen Sarah en von Krolock afwezig. Iets wat toch een essentieel ingrediënt is van de voorstelling. Zonder deze spanning wordt al snel onduidelijk waarom Sarah in eerste instantie voor de graaf kiest, terwijl ze vlak ervoor verliefd was op Alfred. Er blijft echter genoeg over om van te genieten want Janssens zingt fenomenaal. Zijn vertolking van “Het onstilbare verlangen” imponeert en emotioneert. Ook in de welbekende song “Totale duisternis” (Total eclipse of the heart) wordt sterk vertolkt door Janssens. In dit duet zingt hij samen met Anne van Opstal (Sarah). Vocaal imponeert zij minder. Haar stem klinkt wat hees en zo nu en dan wat nasaal. Van Opstal maakt van Sarah een naïef en onschuldig persoon. Door de missende chemie tussen haar en de graaf en daardoor de onbegrijpelijkheid van haar keuzes lukt het echter maar moeilijk om met haar mee te leven.

Met wie van Opstal wel een sterke chemie heeft is Niels Jacobs, die de rol van Alfred vertolkt. Jacobs, van wie dit de eerste hoofdrol in een dergelijk grote productie als deze is, vertedert als de ietwat sullige Alfred. Zijn personage heeft een hoog knuffelgehalte en neemt je moeiteloos mee op zijn reis. Daarnaast zingt Jacobs zijn partijen voortreffelijk. Zijn vertolking van “Voor Sarah” is dan ook één van de hoogtepunten van de voorstelling. Professor Abronsius wordt voortreffelijk neergezet door Sébastien de Smet. De Smet beschikt over een perfecte comedytiming. “Alles is duidelijk” en “Boeken” zijn twee songs waarbij de Smet de zaal moeiteloos meekrijgt. De Smet is zonder meer de ster van deze Dans der Vampieren.

Ook de rest van de cast staat haar mannetje in deze productie. Het ensemble zingt en danst alsof hun tweede leven er vanaf hangt. In de ensemblescènes/songs “Eeuwigheid” en “Carpe Noctem” krijgt het ensemble de kans om uit te pakken. Dit doet zij dan dan ook. Vooral de nachtmerrie is zeer indrukwekkend.

Benoemenswaardig is voor deze scènes ook zeker de choreografie van Dennis Callahan. Zijn dansen zitten vol sensuele spanning en zijn een genot om naar te kijken. Roman Polanski heeft wat regie betreft een sterke basis gelegd die door Cornelius Baltus op de Vlaamse cast is toegepast. De kostuums (Kentaur) zijn werkelijk prachtig. Net als de sets, welke van de hand van dezelfde persoon zijn als de kostuums.

De voorstelling opent met projecties, hetgeen gedurende de show regelmatig gebruikt wordt. Dit is absoluut geen straf, want deze projecties zijn werkelijk prachtig. Ook de manier waarop deze overgaan in het tastbare decor is mooi. De herberg die in de eerste akte centraal staat laat na iedere wenteling die deze op het toneel maakt een nieuw gedeelte van de herberg zien. De herberg zelf fungeert als raamwerk om verschillende locaties daarbinnen te tonen. De tweede acte speelt zich voornamelijk af in het slot van de graaf. Het decor weet heel mooi gebruik te maken van perspectief. Je hebt het gevoel als toeschouwer echt naar een gigantisch slot te kijken. Hoogtepunten hier zijn de balzaal en de zaal met de familieportretten.

De muziek van Jim Steinman is bombastisch en groots met een randje rock. Deze muziek is misschien wel één van de beste ingrediënten van deze musical. Waar de voorstelling, zeker in de eerste akte, misschien ietwat langdradig lijkt, wordt dit gecompenseerd door de muziek. Een scène als de nachtmerrie lijkt misschien overbodig, maar de fantastische muziek, choreografie en set maken een scène als deze onmisbaar. Het geheel is in een ijzersterke vertaling van Allard Blom gestoken. Het is jammer dat niet alles altijd even goed te verstaan is. Vooral de groepsnummers als “Eeuwigheid” en “Knoflook” zijn door het matige geluid slecht te verstaan.

Het is toe te juichen dat Musical van Vlaanderen producties als deze in Vlaanderen op de planken brengt. Hadden zij dit initiatief niet genomen, had de kans zeer klein geweest dat wij nu zouden kunnen genieten van deze bijzondere cultmusical. Een cultmusical waarin vooral de prachtige sets, kostuums en de heerlijk bombastische muziek de hoofdrol spelen.

Klik op de foto’s om ze te vergroten.

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies