Urinetown; één grote parodie

Het M-lab opent elk seizoen met een voor Nederland onbekende internationale titel in een nieuw jasje. Vorig seizoen was dit Urinetown. De productie was, net als op Broadway, een onverwachte hit. Als snel waren alle tickets uitverkocht, een tevens uitverkochte verlening volgde. Voor Stage Entertainment en Opus One genoeg redenen dit seizoen samen de productie door heel Nederland te laten touren.

Wat: Urinetown, zeikstad de musical
Wie: Oa. René van Kooten, Jamai Loman, Suzan Seegers & Renée van Wegberg
Wanneer: 20 oktober 2010 (première)
Waar: Oude Luxor, te Rotterdam
Door: Jouke van Buuren & Sebas Verboom

De originele productie ‘Urinetown’ was als eerste te zien op Off-broadway. Na overweldigende reacties verkaste deze productie naar Broadway om ook hier enthousiast ontvangen te worden. Deze productie is geschreven als parodie. Door een verhaal te bouwen rondom verschillende clichés wordt het fenomeen ‘musical’ op de hak genomen. Het lijkt dan ook al snel een ‘wie herkent de meeste musicalverwijzingen’-wedstrijd.

Het verhaal gaat over een wereld waarin waterschaarste de orde van de dag is. Deze schaarste heeft er toe geleid dat privétoiletten verboden zijn en er betaald moet worden om te kunnen plassen. De prijzen stijgen dusdanig dat het gewone volk in opstand komt onder leiding van Bobby Goud (Jamai Loman), die zijn hart verliest aan de dochter (Renée van Wegberg) van Reinhard Kleinhart (Fred Butter), de eigenaar van het concern Pies in harmonie. De organisatie die misschien wel meer verantwoordelijk is voor de huidige situatie dan er toegegeven wordt.

Deze drie schakels in het verhaal worden aangevuld door kleurrijke (bij)figuren. Onder deze figuren vallen onder andere Winifred Grijpstuivers (Ellis van Laarhoven), de beheerster van een openbaar toilet, en agent Knuppel (René van Kooten), die samen met kleine Eefje (Suzan Seegers) het verhaal vertelt. Verder is er nog het ensemble dat verschillende rollen voor zijn rekening neemt.

De cast van deze productie is van ongekend hoog niveau. Zo weet Jamai Loman ieders hart meteen te veroveren met zijn vertolking van Bobby Goud. Loman’s warme stem is een plezier om naar te luisteren. Niet voor niks ontplofte de zaal met een minutenlang applaus na  het geweldig vertolkte ‘Sta op en loop’.  Renée van Wegberg vertolkt de rol van Lot Kleinhart. Hiermee neemt ze de rol over van Noortje Herlaar, die de rol in het M-lab geweldig vertolkte. Maar ook van Wegberg weet te boeien, zo zet ze een heerlijk naïeve vertolking van Lot Kleinhart neer. Vocaal weet van Wegberg ook te schitteren, maar dat zijn we wel gewend van haar. Nog een nieuwkomer is Ellis van Laarhoven als Winifred Grijpstuivers.  Ook van Laarhoven bewijst zich al na de eerste noten. Ze heeft een krachtige maar ook wat rauwe stem die past bij het personage van Winifred Grijpstuivers. Suzan Seegers heeft met het personage van kleine Eefje een perfect passende rol gevonden. Aandoenlijk spel, eigenwijs en grappig zijn: Seegers beheerst het allemaal in de juiste verhouding. Vooral haar spel samen met René van Kooten is sterk. Van Kooten vertolkt nogmaals de rol van agent Knuppel en weet met de droge opmerkingen en malle loopjes het publiek steeds te vermaken.

De muziek van Mark Holman klinkt lekker en is typisch musicalmateriaal. Deze muziek kent enkele subtiele verwijzingen naar andere producties. Deze muziek klinkt lekker in het gehoor en het al eerder beschreven ‘Sta op en loop’ is een hoogtepunt uit de voorstelling.  De voorstelling is één grote musicalparodie; het genre musical kent enkele (soms onjuiste) kenmerken volgens een grote groep mensen. Zo zou het verhaal slap zijn, mensen spontaan in gezang uitbarsten en de personages oppervlakkig zijn. Dit is op een juiste manier verwerkt in het  originele script  van Greg Kotis en in de bewerking van Jurrian van Dongen.  Echter soms zijn sommige verwijzingen wat kunstmatig en komt het onnatuurlijk over, maar dit heeft ook weer een lachende zaal als gevolg. Verwacht dus geen diepgaande boodschappen of ontroerende momenten.  Urinetown wordt door het hoge parodiegehalte en het steeds doorbreken van de 4de wand een soms wat flauwe voorstelling. Het premièrepubliek ging uit zijn dak bij elke platte grap en verwijzing. Men kan zich afvragen of elke theaterbezoeker hier zo enthousiast op reageert.  Daarnaast  is de voorstelling wat uit balans. Zo zit er in de eerste acte weinig vaart en worden de personages uitgelegd maar niet uitgediept. In de tweede acte begint het verhaal echt op gang te komen. Ook de muzikale hoogtepunten zijn terug te vinden in de tweede acte.

Het decor is redelijk trouw gebleven aan de M-lab productie. Zo zijn de bekende trappen die in menig M-lab productie te zien zijn ook in dit decor verwerkt. Enkele decorstukken zijn toegevoegd en uitgebreid maar het decor is niet groots en vooral multifunctioneel.  Zo blijven de charme en de sfeer van het M-lab behouden.

Urinetown is de eerste M-lab productie die door een andere producent het land wordt ingestuurd. Men kan zich afvragen of Urinetown nou de juiste vertegenwoordiger is van het M-lab en het genre musical. De voorstelling is een grote parodie op musical en kent veel platte lachmomenten. De cast weet echter te schitteren met prachtige vertolkte liedjes en sterk spel. Hoogtepunten van de voorstelling zijn toch echt Jamai Loman en Suzan Seegers die hun beste performance tot nu toe neerzetten. Deze twee zijn eigenlijk al genoeg reden om toch eens deze productie te gaan bekijken.

Klik op de foto’s om ze te vergroten.

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies