Dan is het eindelijk zover, de première

Donderdag 4 november was het dan eindelijk zover: Marleen, Pieter en ik konden gaan laten zien waar we de laatste weken zo hard aan gewerkt hadden. Het was spannend en leuk tegelijk. Dat is waarom ik de premièredag ook altijd een rare dag vind: je wilt de voorstelling heel graag laten zien, maar andere kant weet je niet hoe mensen zullen reageren.

Vanaf het moment dat ik wakker werd, voelde ik de zenuwen al een beetje. Hoe dichter we bij acht uur kwamen, des te meer ik de zenuwen voelde toenemen. Het kwam er uiteindelijk op neer dat ik tien à vijf minuten voor aanvang van de voorstelling alleen maar liep te geeuwen. Iemand heeft mij ooit verteld dat dit door de zenuwen komt, omdat je dan te weinig zuurstof hebt. Verder werd ik wat stiller, of eigenlijk zei ik het liefst helemaal niets. Ik liep wat heen en weer in de coulissen waar het lekker rustig en donker was. Ik voel me dan wel een beetje een tijger uit de dierentuin die heen en weer in zijn hok loopt, al ziet gelukkig niemand mij lopen in het donker. Als de voorstelling dan eenmaal begint, heb ik geen last meer van zenuwen.

Toen ik om twaalf uur in het M-Lab aankwam, heb ik eerst mijn spullen naar de kleedkamer gebracht. Daarna ben ik naar de zaal gegaan om te soundchecken. Nadat onze stemmen, piano en cello op elkaar waren afgestemd, hebben we onze generale repetitie gehad. Al voelde dat toch gek zo zonder publiek. We hadden namelijk dinsdag in Gent een benefietvoorstelling gespeeld voor mensen uit de palliatieve zorg. Dat is zorg voor mensen die niet meer beter kunnen worden, omdat zij een levensbedreigende ziekte hebben. Het gaat om de zorg in de laatste levensfase voor mensen die ongeneeslijk ziek zijn, maar ook voor familie en naasten van deze mensen. Deze mensen mochten de voorstelling bezoeken en hoefden er niet voor te betalen. In plaats daarvan konden ze een gift schenken aan de Palliatieve Zorgen van het AZ Sint-Lucas in Gent. Er is zo’n vierhonderd euro opgehaald.

Doordat we het al voor publiek gespeeld hadden was onze generale repetitie dus geen echte generale repetitie meer. Al was het wel fijn om het in het M-Lab een keer te kunnen spelen, omdat die zaal weer anders is dan in Gent. We krijgen trouwens met veel verschillende zalen te maken, omdat we gaan touren. Dan moet je elke keer goed kijken waar je precies op en af kan; hoe lang de afstand tot de coulisse is en al dat soort kleine dingen. Gelukkig hebben we de dag na de première ook weer in het M-Lab gespeeld en aanstaande woensdag mogen we er daar nog één voorstelling doen. Dan ben je inmiddels al gewend aan de zaal.

Na onze generale repetitie ben ik mijn spullen gaan klaarleggen en controleerde gelijk of alles op de goede plaats lag. Inmiddels waren de pizza’s al gearriveerd, dus ik kon gelijk aanschuiven en eten. Al snel daarna ben ik in de kleedkamer gaan zitten en ben me gaan voorbereiden: opmaken, omkleden, drinken, naar toilet gaan, naar het toilet gaan en nog eens naar het toilet gaan. Voor de voorstelling wenste iedereen elkaar nog toi toi toi. En dan was het moment opeens daar dat je de eerste noten van de piano hoort en dan weet je: het gaat beginnen!

Het startsein van de tour is gegeven en ik ben benieuwd hoe de rest van Nederland en België op ons stuk zullen reageren!

Liefs Lotte

no images were found

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies