‘In de schaduw van Brel’ doet Brel eer aan

Vera Mann en Rob van de Meeberg stonden eerder samen in de schaduw van brel. De voorstelling werd in 2003 gebracht op het Amsterdams kleinkunst festival. Destijds betiteld als een ware parel. Ruud de Graaf en Hans Cornellisen produceren nu de de artistiek succesvolle voorstelling.

Wat: In de schaduw van Brel
Wie: Vera Mann,  Rob van de Meeberg, Martin van Dijk en Christiaan van Hemert
Wanneer: 14 maart 2011 (première)
Waar: DeLaMar, Amsterdam
Door: Robin Streppel

Naar de hemel of de hel. Voor deze keuze staat Jojo (Rob van de Meeberg). Vervaagde herinneringen heeft hij aan zijn diepe vriendschap met Brel. Muziektherapie laat hem die herinneringen herleven. De relatie tussen de muziektherapeute (Vera Mann) en Jojo is wisselvallig en schiet van het ene uiterste in het andere. Jojo krijgt zijn herinneringen terug. Op deze wijze nemen de twee personages het publiek mee in de schaduw van Brel.

Rob van de Meeberg zorgt dat je direct sympathie krijgt voor zijn personage. Hij is een goed acteur en weet gelijk een prettige sfeer te creëren. In zijn stem is levenservaring te horen, dit is een pré in het gevoelige repertoire van Brel. Vera Mann is een actrice, het gevoel dat zij in een nummer legt, is uniek te noemen. Als hoogtepunten mogen haar vertolkingen van Heel mijn jeugd en Ga niet weg bij mij genoemd worden. Vera is een vakvrouw.

Achter de vleugel schaarde zich Martin van Dijk. Hij was meerdere keren erg komisch. Zijn zangstem is niet zo markant als die van Van de Meeberg en Mann, maar hij doet een dappere poging in het laatste nummer. Juist dit laatste nummer maakt indruk op het keuzemoment van hemel of hel. Christiaan van Hemert voorziet de voorstelling van prachtige muziek met zijn Bandoleon, viool en contrabas.

Het script van Lars Blom zet het verhaal duidelijk neer, maar toch komt het niet echt op gang. De voorstelling doet op sommige momenten saai aan. Ondanks de prachtige muziek is het veel van hetzelfde. Het zou voorkomen kunnen worden door meer diversiteit vanuit het werk van Brel toe te passen. Op een gegeven moment  zijn er soms te veel ballads achter elkaar te horen. Marcel Sijm heeft in zijn regie mooie keuzes gemaakt; één voorbeeld hiervan is door de personages soms met de rug naar het publiek te laten zitten. Een niet alle dagelijkse, maar je ziet hierbij ook een rug kan interessant zijn. De Schaduw van Brel is een voorstelling die integer is, dit doet eer aan het werk van de meester zelf, Brel.

Klik op een foto om te vergroten

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies