Spring Awakening kruipt onder je huid

Terwijl de eerste voorjaarsbloemen boven de grond komen, ontwaakt ook in M-Lab de lente. M-Lab brengt samen met Stage Entertainment de -onder veel liefhebbers langverwachte- Broadwayhit Spring Awakening. Op 14 maart beleefde deze bijzondere productie haar première.

Wat: Spring Awakening
Wie: O.a. Ton Sieben, Michelle van de Ven, Jasper Stokman, Ad Knippels & Henriëtte van Tol
Wanneer: 14 maart 2011 (première)
Waar: M-Lab, Amsterdam
Door: Sebas Verboom

In Spring Awakening maken we kennis met een groep jongeren die de moeizame weg naar volwassenheid volgt. Op hun pad krijgen zij te maken met liefde en seks. Onderwerpen waar binnen de heersende normen een taboe op rust. Dit heeft tot gevolg dat de jongeren hun eigen weg moeten vinden. Een pad dat niet zonder consequenties gebaand kan worden.

Spring Awakening, gebaseerd op het van oorsprong Duitse toneelstuk Frühlings Erwachen (Wederkind) schuurt. De toeschouwer wordt meegezogen in een achtbaan van emoties. Spring Awakening laat zien hoe hard mensen voor elkaar en zelfs voor hun eigen kinderen kunnen zijn. Maar ook de gevolgen van ontkenning en taboes zijn schokkend.

De emoties van de jongeren- waaronder angst, liefde, frustratie, woede- vertalen zich is sterke songs (Duncan Sheik) en boeiende choreografieën. De score van Spring Awakening weet op sterke wijze de gevoelens van de personages over te brengen op de toeschouwers. Song na song kruipt onder je huid. Alle lof voor Daniël Cohen die deze songs heeft voorzien van een ijzersterke vertaling. Een vertaling waar in de schoonheid van de oorspronkelijke, zeer poëtische liedteksten (Steven Slater) bewaard is gebleven.

De choreografieën (Daan Wijnands) zijn net als de regie (Paul Eenens) voor deze Nederlandse opvoering opnieuw uitgevonden. Ondanks dat de choreografieën afwijken van de oorspronkelijke, weten zij hetzelfde gevoel op te roepen. De ongecontroleerd ogende bewegingen weten een perfecte afspiegeling te geven van wat de personages van binnen voelen. De Nederlandse regie is doeltreffend. Op sommige punten is deze duidelijker maar ook harder dan de oorspronkelijke regie. De scènes ‘Nooit bestaan’ en ‘De zomer vol van purper’ zijn prachtig gestaged. In de laatst genoemde scène komt alles op indringende wijze samen.

De manier waarop met het decor en de kostuums de ontwikkeling van de jongeren -van een onbeschreven blad naar een volwaardig en zelfstandig individu- wordt weergegeven, met daar op de reactie van de volwassenen is zeer sterk. De kostuums (Joost van Wijmen) zijn wit of blank van kleur en lijken net zo onschuldig als de personages zelf. Niets is minder waar. Wanneer er een nadere blik op deze kostuums geworpen wordt, ziet men al snel dat deze iets weg hebben van een dwangbuis. Ontsnapt een personage aan de druk van zijn ouders of omgeving, dan gaan de gespen van het dwangbuis even open; bij andere blijven deze gespen de hele voorstelling gesloten. Deze vondst weet op beklemmende wijze te benadrukken hoe de heersende norm de belevingswereld van de jeugd beïnvloedt.

De over het algemeen zeer jonge cast, waarvan bijna allen met deze productie hun professionele debuut maken klinkt als een klok. Vooral de samenzang is zeer indrukwekkend. Maar ook speltechnisch weten ze te overtuigen. Michelle van de Ven is mooi breekbaar als de jonge en onwetende Wendla Bergman. Jasper Stokman speelt Morritz Stieffel die de wanhoop nabij is. Hij doet dit op zeer overtuigende manier en wordt één met zijn karakter. Ton Sieben weet in zijn vertolking van Melchior Gabor het personage op een mooie manier iets afstandelijks mee te geven. Dit maakt het personage moeilijk te doorgronden en daarmee erg interessant. Daarnaast is Sieben ook vocaal zeer sterk.

Daarnaast valt Lisa Berendse (Ilse) op. Dit doet zij met haar sterke stem en de intrigerende manier waarop zij gestalte geeft aan haar personage. Als zij zich aansluit bij Robin Virginie in het nummer ‘Wat de nacht van mij wil’ pakt haar emotie je vast en laat je niet meer los. Deze song, waarin bezongen wordt hoe de vaders van deze meisjes hen heeft beroofd van hun seksuele onschuld, laat de toeschouwer dan ook niet koud.

Alle volwassen mannen, waaronder deze vader(s), worden gespeeld door Ad Knippels. Henriëtte van Tol geeft gestalte aan alle volwassen vrouwen. Beiden weten op een confronterende wijze de worstelingen van de volwassenen weer te geven. Want ook zij zijn onderhevig aan de normen en waarden van de gemeenschap en worden geconfronteerd met de consequenties.

Spring Awakening kruipt, ook in deze Nederlandse bewerking onder je huid. Het is intrigerend om te zien hoe het lot van de afzonderlijke personages samenkomt in één confronterende conclusie. De emoties waarmee dit gepaard gaat zijn rauw en puur. Dit in combinatie met de geweldige en daarnaast perfect uitgevoerde songs van Duncan Sheik maakt Spring Awakening tot DE must see van dit theaterseizoen. Laat de lente maar komen!

Een fotoreport van deze avond is HIER te zien. De video gemaakt tijdens de perspresentatie kan je HIER bekijken.

Klik op de foto’s om ze te vergroten.

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies