En ze leefden nog lang en gelukkig??

 Ik zit op de bank naar het huwelijk van William en Kate te kijken en moet eerlijk bekennen dat ik het hele gedoe om dat huwelijk in eerste instantie ontzettend overdreven vind. Er zijn twee mensen die gaan trouwen, punt. Ze zijn niet de eersten en zullen ook zeker niet de laatsten zijn die ‘ja, ik wil’ gaan zeggen. Ok, het is een koninklijk huwelijk, en Kate is een burgermeisje. Maar om nou het hele Diana verhaal weer van A tot Z uit te meten, te weten hoeveel rozen of lelies er in de bloemstukken zitten en welke bekende mensen er allemaal aanwezig zijn… In de basis is het gewoon een huwelijk, een heel duur huwelijk. Daar zit ik dan, lekker sceptisch voor de tv, met inmiddels een kop koffie. Ik wil alleen maar eventjes kijken om er dan vervolgens over mee te kunnen praten, aangezien men dit het huwelijk van de eeuw vindt en er wereldwijd een aantal miljarden mensen voor de tv zitten. Dus tja, dan wil je ook kunnen zeggen: ‘Wat zag ze er mooi uit hè?’

Toch blijf ik hangen. Tweede kop koffie, en nog steeds blijf ik hangen. Sterker nog, ik vind het steeds leuker, mooier en sprookjesachtiger worden. Ze zien er prachtig uit, lekker weer, mooie hoedjes tussen de genodigden en to top it off, heerlijk toepassende muziek en koorzang…. Na anderhalf uur moet ik weg, maar het kost me echt moeite om de tv uit te zetten. Waarom dan zo negatief? Ben ik door aanslagen als 9/11 of koninginnedag 2009 zo sceptisch geworden dat ik niet meer geloof in ‘lang en gelukkig’, en is het glas voortaan half leeg in plaats van half vol??

Het antwoord ligt denk ik iets dichterbij. In juni speel ik samen met Vannessa Timmermans de voorstelling ‘Er was eens…’. Een verknipt sprookje dat het verhaal vertelt van een prins en prinses na het geijkte ‘lang en gelukkig’. Hoe hou je dat vol? En wat als er dingen gebeuren die het geluk in de weg staan of zelfs bijna onmogelijk maken? Ik zit nu midden in de repetities van een voorstelling die dát verhaal vertelt, en ben me denk ik op dit moment iets te bewust van hoe de dingen kunnen lopen. Je weet het gewoon nooit. Ook al hoop ik dat William en Kate nog lang en gelukkig leven, de realiteit kán nu eenmaal anders zijn. Dat betekent niet dat je er niet naar moet streven! Daarom denk ik dat sprookjes tot het eind der tijden mensen blijven aanspreken en inspireren. Misschien moet ik het daar maar bij laten en afsluiten met de mooie gedachte: ‘alles komt goed!’, wat voor shit je in je leven ook meemaakt. Uiteindelijk ben je zelf verantwoordelijk voor je geluk, en dat maakt het leven ook een uitdaging. Genieten van de kleine dingen, en dat heb ik zeker gedaan, die anderhalf uur voor de tv.

Hein Gerrits.

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies