De musical Droomvlucht: Let maar eens op mij!

Sinds de opening van Droomvlucht in de Efteling in 1993 behoort deze tot de topattracties van het park en zo goed als elke Nederlander (en menige Vlaming) kent de soms lange wachtrij voor je in de gondel mag stappen die je de wereld van Droomvlucht invoert. Afgelopen zondag ging een musical van de gelijknamige attractie in première.

Wat: Droomvlucht
Wie: O.a. Doris Baaten, Vajèn van den Bosch, Rosalie de Jong, Jorge Verkroost en Steve Beirnaert
Wanneer: 9 oktober (première)
Waar: Theater de Efteling, Kaatsheuvel
Door: Klaske Beinema

De attractie zelf, ontworpen door Ton van de Ven, kent geen verhaal, maar bestaat uit tableaus. Bij de musical begint het verhaal zo eigentijds dat de wereld van Droomvlucht lichtjaren ver weg lijkt: Lila wordt digitaal gepest via Twitter en Facebook en haar hardwerkende,ruziënde ouders hebben nauwelijks tijd voor haar. Als Lila weer eens voor het weekend bij Oma is ondergebracht, wordt ze samen met Oma meegenomen door een vuurvliegelf naar het land van de elfen om het Koninklijk elfenechtpaar Oberon en Titania te helpen. Alleen er gaat iets mis en ze komen niet bij de elfen terecht, maar in het Trollenrijk. Lila heeft zo haar twijfels over hoe echt deze wereld is, maar gaat toch met Oma mee naar Oberon en Titania. De elfen hebben naast de zorgen over de naderende ondergang van hun wereld ook een dochter verloren. Onderweg krijgen ze hulp van Krakeel, een trollen-binnenbeentje. We zien trollenkoning Furius, met vleerspion Fladder, plannen beramen om zichzelf van de elfen te verlossen. Vooral van de elf die hem iets verschrikkelijks heeft aangedaan. Uiteindelijk moet Lila beslissen tussen volwassen worden en ophouden met dromen of haar fantasie blijven gebruiken.

Het script van Pieter van den Waterbeemd zit vol met hedendaagse humor en verwijzingen die de kinderen zullen ontgaan, maar des te leuker zijn voor de ouders, zoals: “Ik stink dus ik besta”, Hamlet’s wereldberoemde “to be or not to be”-monoloog of de variatie op de Nederlandse integratie-discussie. De jongere kinderen kunnen zich makkelijk verliezen in het sprookje en de oudere kinderen zullen zich kunnen identificeren met Lila’s coming-of-age verhaal. Met recht een musical geschikt voor het hele gezin.

Het verhaal is in de eerste akte wat traag, dit wordt deels ingehaald zodra we de mensenwereld verlaten, pas in de tweede akte gaat het in (te) rap tempo door. De ontknoping is misschien wat voorspelbaar. De confrontatie in de tweede akte tussen Oma en Furius eindigt in een schitterend duet.

De muziek is van de hand van de Duitse componist Martin Lingnau en is heel duidelijk gebaseerd op de muziek die Ruud Bos componeerde voor de attractie. Het is groots en bombastisch door het enorme orkest en doet denken aan filmmuziek als van Harry Potter en Lord of the Rings. Het is zonde dat het orkest op band staat, weliswaar goed ingespeeld door het Slovak National Symfony Orchestra met meer dan 60 muzikanten, maar zodra er op het toneel iets langzamer of sneller gespeeld wordt, mis je de dirigent om de muziek met de spelers mee te laten gaan.

Voordeel van het ontbreken van het orkest is, dat de orkestbak creatief als onderdeel van het decor gebruikt kan worden. De wereld van Droomvlucht op het toneel is gecreëerd door Eric Goossens. Het decor lijkt leeg als je de attractie in je achterhoofd houdt, het zijn voornamelijk bomen. Het geheel is echter doeltreffend en geeft aan waar we ons bevinden en laat ruimte over voor de eigen fantasie van de bezoeker. De extra details zitten onder meer in het Trollenrijk waar alles gemaakt wordt van takjes, twijgjes en eikeldopjes en de liefhebbers van de attractie zullen zelfs de eenhoorn ontdekken in het Elfenrijk.

Regisseur Jasper Verheugd is er samen met Cocky van Huijkelom (Kostuums) en Sjoerd Didden (Pruiken en make up) in geslaagd om een wereld te creëren, waarin elke groep wezens zijn eigen gebruiken en karakteristieke manier van bewegen kent. Het kinder en het volwassen ensemble staat grotendeels gemengd op het toneel, waardoor het één wereld wordt. Je ziet hoe de elfen en faunen opgroeien: hoe ouder de elf hoe harder de kleuren in de kleding en het haar worden, zo ontwikkelen faunen hun puntoren en groen haar pas op latere leeftijd. De liefhebbers kunnen ook hier de verwijzingen naar de attractie terugvinden, zoals het fauntje in de waterval.

De wereld die Verheugd geschapen heeft, komt nog meer tot eenheid in de dansscènes. En dan zijn het ook volledige scènes om een deel van het verhaal te vertellen. In de meeste musicals wordt dans gebruikt op momenten dat men cultureel gezien danst (bals/feesten/herbergscènes). Choreograaf Daan Wijnands heeft de kans gekregen om de wereld compleet te maken. De briljante choreografieën ter introductie van het Trollenrijk of het ‘Levende Bos’ zijn verrukkelijk om naar te kijken en op zichzelf  al reden genoeg om naar Kaatsheuvel af te reizen.

Geen geslaagde voorstelling zonder geslaagde cast. De rol van Lila wordt gedeeld door vier dames elk met hun eigen talent. Bij de première was het aan Vajèn van den Bosch. Ze speelde al in meerdere producties mee zoals in The Sound of Music en Mary Poppins. Waarschijnlijk door haar indrukwekkende cv tot nu toe komt ze soms iets gemaakt over en is de spontaniteit in haar spel enigszins verdwenen. Gelukkig valt dat nauwelijks op zodra ze mag zingen, haar bewustzijn van haar noten en tekst is prachtig. Tijdens haar solo’s laat ze horen wat voor een gouden strot ze heeft en het eleven o’clock nummer “Is Dit Wat Ik Wil” is een waar pareltje.

Doris Baaten als Oma is heerlijk op dreef zoals altijd. Heerlijk spel en een geweldige komische timing waardoor Oma geen grijze pluk met rimpelvel wordt, maar een fanatieke, strijdlustige dame. Hugo Haenen moest in verband met gezondheidsproblemen verstek laten gaan en de rol van Oberon werd halverwege de repetitieperiode overgenomen door Christo van Klaveren. Van Klaveren voldoet prima voor de rol, al is duidelijk te merken dat hij helaas geen zanger is. Naast hem staat, zowel in de mensenwereld als in het Elfenrijk, Rosalie de Jong als zijn vrouw. Haar Titania is een elf die haar mannetje staat. Ze is geen giechelend roze elfje, maar trekt er hoogstpersoonlijk op uit om haar dochter te vinden. Desnoods op elfenpumps.

Tot slot, naast Van den Bosch strijden nog twee acteurs mee in de nek-aan-nek-race om de meest indrukwekkende prestatie: Jorge Verkroost als Furius en Steve Beirnaert als Krakeel. Beiden gaan volledig op in hun rol en halen het onderste uit de kan. Beirnaert is aandoenlijk als Krakeel en gaat los tijdens het geweldige ‘Let Maar Niet Op Mij’, waarmee hij nu al een prijs verdient voor de verstaanbaarheid van deze lettergrepenmarathon. Verkroost wint echter de race met een prothese-neuslengte voorsprong door de manier waarop hij het publiek bespeelt. Hij reageert messcherp op alles wat er op het toneel gebeurt. Hij is manipulatief, gemeen en bovenal: gortdroog.

De musical Droomvlucht is een nieuwe musical en alleen daarom al prijzenswaardig. We hebben hier niet te maken met een wereldschokkende vernieuwende voorstelling, maar oh wat is een middagje  Droomvlucht toch onvoorstelbaar lekker!

Klik op een foto om te vergroten.

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies