Next to Normal is magisch manisch

Toen Stage Entertainment tijdens de meerjarenplan-presentatie aankondigde dat zij Next to Normal zouden produceren in samenwerking met M-Lab, begon menig musicalliefhebbers hart sneller te kloppen. De première (16 januari 2012) vond echter niet plaats in het M-Lab, maar in het Amsterdamse DeLaMar theater. Deze magisch manische voorstelling begon hier haar nationale tour, zodat niet alleen de liefhebbers hun hart op kunnen halen, maar ook de rest van Nederland.

Wat: Next to Normal
Wie: O.a. Simone Kleinsma, Freek Bartels, Michelle van de Ven en Jonathan Demoor
Wanneer: 16 januari 2012 (première)
Waar: DeLaMar, Amsterdam
Door: Sebas Verboom

Dat ‘hart ophalen’ kan zeer letterlijk genomen worden. Next to Normal raakt tot in het diepst van je hart en laat je niet zo makkelijk los. Deze voorstelling laat je stilstaan bij zaken die in het dagelijks leven zo elementair lijken, maar bij lange na niet vanzelfsprekend zijn.

Dit blijkt pijnlijk uit de situatie waarin Diana (Simone Kleinsma) en Dan (Wim van den Driessche) Goodman zich in bevinden. Door één ingrijpende gebeurtenis zien zij het gezin wat zij ooit voor ogen hadden (zoon en dochter, moeder en vader) voorgoed verdwijnen. Terwijl Diana voor haar stemmingsstoornis (Bipolair) de ene na de andere psychotherapeut en happy peppie pillenboer bezoekt, tracht Dan het gezin draaiende te houden en zijn vrouw te ondersteunen. Nathalie (Michelle van de Ven), de dochter, zoekt haar toevluchtsoort in hard werken en het onder controle houden van haar leven. Samen trachten zij een zo normaal mogelijk gezin te zijn. De vraag is of ‘normaal’ wel tot de mogelijkheden behoort met een vrouw/moeder die het ene moment dermate depressief is dat zelfmoord dichtbij komt en het andere moment euforisch boterhammen klaarmaakt op de keukenvloer? Een vraag die misschien nog wel belangrijker is: Welke prijs is iemand bereid te betalen voor normaal?

Next to Normal zet de deur van dit gezin wagenwijd open en neemt de toeschouwer mee in hun worsteling met het dagelijks leven. Het Goodman gezin wordt op een herkenbare wijze geportretteerd. Dit maakt dat hun situatie heel dichtbij komt. Ongemakkelijke situaties waarin het gezin zich een houding moet geven, hebben bijna hetzelfde effect op het publiek. Als voorbeeld kan de scene genomen worden waarin de manische Diana lunch aan het voorbereiden is en met de boterhammen op de keukenvloer eindigt. Een situatie die verre van grappig is, maar toch voor een lach zorgt. Next to Normal schuurt hiermee. Het script (Brian Yorkey) van Next to Normal is wat dat betreft zeer ingenieus geschreven. Op sterke wijze worden de onderlinge relaties weergegeven en hoe deze beïnvloed worden door de situatie waar het gezin zich in bevind. Mede hierdoor is Next to Normal zo effectief in het overbrengen van de boodschap van de voorstelling.

Eén van de meest sterk geschreven personages in de voorstelling is misschien wel die van Dan. Een persoon die zich voortdurend op de achtergrond zet, maar ondertussen een misschien wel net zo belangrijke en ingrijpende ontwikkeling doormaakt als Diana. Iets wat vanuit zijn teksten, ijzersterk vertaald door Daniël Cohen, voor de oplettende kijker al snel duidelijk wordt. Deze rol wordt sterk vertolkt door Wim van den Driessche. Een uitzonderlijk sterk acteur die met deze rol tot tranen met te roeren. Want wie maalt er, mevrouw of meneer? Simone Kleinsma bewijst met haar vertolking van de Bipolaire Diana de Grande Dame van de Nederlandse musical te zijn en onderstreept maar weer eens haar veelzijdigheid. De prestaties van de andere acteurs: Freek Bartels als de zoon Gabe, René van Kooten als Dr. Madden en Dr. Fine en Jonathan Demoor als Henry, doen hier zeker niet voor onder. De andere actrice in de cast van Next to Normal: Michelle van de Ven, laat met haar vertolking van Nathalie zien dat zij een grote belofte is voor het Nederlandse toneel en dat wij nog heel veel van haar kunnen verwachten.

Muzikaal is Next to Normal ook meer dan bijzonder. De muziek volgt op knappe wijze de pieken en de dalen die het gezin doormaakt. Tom Kitt die verantwoordelijk is voor de muziek, heeft de emoties van de personages perfect weten te vertalen in songs. Soms snel en heftig zoals: ‘Ik leef’, ‘Super zoon en de onzichtbare zus’ en ‘Geen idee wie ik ben’ en soms klein en breekbaar zoals: ‘Laat me niet vallen’ en ‘Ga je mee’. In de song ‘Ik mis de bergen’, prachtig vertolkt door Kleinsma en in een waanzinnige vertaling van Cohen, bereikt Next to Normal haar muzikale hoogtepunt.

Als Diana onder de medicatie zit zingt zij dan: “Ik mis de bergen, ik mis de pijn” en “Geef me pieken, geef me dalen” en dit is precies wat Next to Normal het publiek geeft. Geen fluwelen handschoenen of er doekjes om heen winden, maar de keiharde werkelijkheid: een emotionele achtbaan die voort zal duren, ook wanneer het applaus is verstomd. Want wat is normaal nu eigenlijk?, Welke prijs zijn wij bereid daarvoor te betalen? Vragen die niet beantwoord worden door deze voorstelling maar wel worden aangewakkerd. Eén ding is zeker, als we iets willen voelen, dan betalen we hier een prijs voor. Per slot van rekening zouden er zonder dalen ook geen pieken zijn. En een piek, dat is Next to Normal zonder twijfel voor het Nederlandse musicallandschap: Next to Normal is magisch manisch.

Klik op de foto’s om ze te vergroten of bekijk de scenebeelden op ons Youtubekanaal.

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies