In gesprek met de dochters van Bernarda Alba

Op 30 en 31 mei stelt M-lab haar zaal beschikbaar voor de benefietvoorstelling Bernarda Alba. De opbrengst van de kaartverkoop gaat naar Wings of Support. Dinsdag 15 mei stelde regisseur Jeroen van Delft de cast voor. Na afloop sprak Musical Reports kort met Jennifer van Brenk, Nathalie van Gent en Golda Doof.

Wat: Bernarda Alba
Wie: Jennifer van Brenk, Nathalie van Gent en Golda Doof
Waar: M-lab, Amsterdam
Wanneer: 15 mei 2012 (perspresentatie)
Door: Bianca Berentsen

Kun je iets vertellen over het verhaal van de musical en jouw rol daarin?

Jennifer: “Bernarda Alba speelt zich af in een Spaans dorpje in de tijd van Franco, in de jaren ’30. Het gaat over Bernarda Alba, een Spaanse mama met vijf dochters, die nogal titanische trekjes heeft- of een dominante moeder is, laat ik het zo maar even zeggen. En ik ben de oudste dochter (Augustias – red.), ik ben een kind uit haar eerste huwelijk. Mijn vader was rijk dus ik heb iets meer geld dan mijn zusjes die daarna uit het tweede huwelijk zijn voortgekomen. Ik ben wel in mijn jeugd misbruikt door mijn stiefvader, dat weet mijn moeder ook en dat zit ook nog steeds tussen ons in. Maar daar wordt eigenlijk niet over gesproken, alles wordt in de doofpot gedaan. Daar gaat het stuk ook over, het gaat enorm over onderdrukte gevoelens en verlangens en eenzaamheid eigenlijk. En Augustias is door wat haar is overkomen, en ze wordt ook nog eens uitgehuwelijkt aan een man waar ze niet van houdt, eigenlijk een beetje een eenzaam slachtoffer geworden. Ze is een beetje het slachtoffer van de familie, daar komt het op neer, een sober en eenzaam meisje.”

Nathalie: “Het verhaal gaat kort gezegd over een moeder en haar dochters. En hun vader overlijdt en moeder beslist om alle dochters op te sluiten en massaal te gaan rouwen. Dat is haar keuze, die dochters willen natuurlijk vogelvrij zijn en de hort op en een man versieren. Maar er komt geen daglicht binnen, ook geen mannen. Er is één man, waardoor die vrouwen natuurlijk allemaal hartstikke wild worden. En ja, je kan natuurlijk wel verzinnen dat als je die vrouwen allemaal opsluit en van hun vrijheid berooft, wat dat doet met vrouwen. De spanning loopt hoog op, en ik speel daar een groot aandeel in. Ik (Marterio – red.) ben niet een van de vrolijke zusjes, ik zou eigenlijk wel kunnen zeggen dat ik een beetje depressief ben, heel neerslachtig, zwaarmoedig. Ik kan het eigenlijk ook niet goed vinden met mijn zusters, slechts met eentje. En als de sfeer even goed is, dan zal ik er wel voor zorgen dat ie verpest wordt op dat moment. Door balletjes op te gooien over onderwerpen die beter misschien niet aan het licht kunnen komen. Dat is eigenlijk mijn rol, wat uiteindelijk tot een dramatisch einde leidt.”

Golda: “Ik speel Adela, de jongste dochter van 25. En eigenlijk lijk ik van al mijn zussen het meest op mijn zojuist overleden vader. Jong, vrijgevochten en ik ben ook een beetje rebels. Ik wil heel erg graag weg, en dingen zien en doen. En alles heel anders doen dan mijn moeder en mijn oma hebben gedaan en mijn zussen doen. En die strijd, die innerlijke strijd die voer ik continu. Zo van: “Kom ik hier weg?”, en dan ontmoet ik ook nog mijn grote liefde, en hoe gaat dat meisje daar mee om, en hoe eindigt dat? Ik ben eigenlijk de ultieme romanticus uit het stuk, een echte dromer.”

Herken je dingen uit jezelf in jouw rol of is het echt een uitdaging?

Jennifer: “Voor mij is het een uitdaging, zeker. En dat zal vooral in het fysieke gaan zitten denk ik, want ik ben zo’n tien jaar jonger dan de rol die ik ga spelen. Maar dat vind ik wel heel erg leuk om te doen. Nou heb ik wel vaker oudere rollen gespeeld tot nu toe, dus het moet wel ergens uit te halen zijn.”

Nathalie: “Mijn rol staat heel erg van mij af. Het is daardoor wel een ontzettende uitdaging. Het is heel erg leuk om een keertje niet het meisje-meisje te spelen. Ik zing op een moment ook over de haak op mijn neus en dat ik een kromme rug heb en grote voeten. Maar dat moet je wel een beetje zien als de vrouw van nu die zichzelf vooral heel lelijk vindt, en dat misschien niet perse is. Maar dat past wel heel erg bij haar karakter, dat ze dat heel erg overdrijft. En dat staat heel erg ver van mijzelf af. Alleen al het feit dat zij misschien heel lelijk is, dat moet ik wel wegspelen op de een of andere manier want we hebben ook geen kap en grime die mij een enorme bochel op mijn neus gaan geven. Dus dat is allemaal te spelen, en dat is wel echt een uitdaging ja.”

Golda: “Ja, ja zeker met in het liefde gedeelte. Er is bij mij daarin geen tussenweg, het is of helemaal of niks, dus dat herken ik wel ja.

Het speelt zich af in Spanje, in de jaren ’30, maar laat het verhaal zich vertalen naar Nederland anno nu?

Jennifer: “Het moeder-dochter gegeven waar het over gaat en de familiebanden, de onderdrukte gevoelens en verlangens is natuurlijk iets wat van alle tijden kan zijn. Het is volgens mij nog steeds herkenbaar voor mensen. Ik kan me voorstellen dat er nu ook nog mensen zijn die een hele lastige en vervelende moeder hebben (lacht), waardoor je niet kan zijn wie je bent. En dat is iets wat van alle tijden is, dat is gewoon universeel.”

Nathalie: “Ja ik denk dat het zich ook echt wel af zou kunnen spelen in een gezin in Zeeland of zo. Weet je wel, een beetje een streng kerkelijke gemeenschap zou het zo naar verplaatst kunnen worden. Kijk wij zijn allemaal blonde vrouwen, we gaan geen pruiken op doen. Maar het gaat echt om die relaties onderling, tussen de zussen onderling en met hun moeder en hun omgeving. En dat is niet zozeer aan Spanje verbonden, er komen helemaal geen Spaanse elementen in voor die je niet naar Nederland zou kunnen verplaatsen.”

Golda: “Ja, liefde is sowieso universeel en niet tijdsgebonden. Dat is iets waar mijn karakter naar streeft, naar vrijheid. En ik denk dat veel vrouwen nog op een bepaalde manier in onderdrukking leven, of dat nou is van een moeder of van een man. Het is sowieso een mooi verhaal, kies je voor jezelf of niet, en onderdrukking, zusterliefde, maar ook wel haat en nijd. Ik denk dat als je nu in deze tijd acht vrouwen bij elkaar in een huis op zou sluiten dat het ook erg uit de hand zou lopen.”

Het Spaanse komt waarschijnlijk naast de muziek ook terug in de dans van choreografe Roemjana de Haan. Zie je daar tegenop of denk je dat komt wel goed?

Jennifer: “Nou het is wel pittig hoor! Hè Sylvia? (Alberts – red., die net langs komt lopen) Sylvia: “Ik moet toch dansen kind! (begint te dansen en in haar handen te klappen)”. We klappen ons een ongeluk! Het is een enorme uitdaging, wel heel spannend. Ik denk dat het wel goed gaat komen, maar het is wel even aanpoten.”

Nathalie: “Het is nu al heel pittig! Maar dat is eigenlijk met alles, de zang is pittig, het spel is pittig en de dansen zijn heel pittig. En zeker ook omdat we nu nog maar twee weken hebben en we hebben nog maar een paar repetitiedagen gehad. En we kunnen er met z’n allen over denken van, oh hoe moet dat nou? Maar ik zie aan al mijn collega’s dat iedereen zich voor de volle honderd procent zich inzet, meer kunnen we niet doen. We staan er allemaal met goede bedoelingen om er iets moois van te maken, niet omdat het ons persoonlijk trekt maar wel voor een goed doel. En dat geeft ook wel een soort gevoel van, ja dit gaan we met z’n allen gewoon doen. Er is nog een lange weg te gaan en we hebben nog heel veel te repeteren maar we gaan er gewoon voor!”

Golda: “Daar moeten we nog heel hard aan werken, want dat hebben we nog niet gerepeteerd. Ja dat wordt allemaal wel heel pittig, want het is allemaal heel Spaans, met ritmes en palma’s. Dus dat wordt nog wel even aanpoten. We zaten ook allemaal wel van: “O, en we moeten het in twee dagen aanleren!” Dus dat wordt wel pittig, maar mooi! Want het hoort ook bij het stuk en het is wel een hele leuke uitdaging. En we hebben het allemaal heel leuk met elkaar en zijn heel gemotiveerd, en dat helpt ook. Dus het komt goed!”

De voorstelling is voor een goed doel (Wings of Support – red.), waarom heb je hier ja op gezegd?

Jennifer: “Jeroen, de regisseur, benaderde mij een aantal maanden geleden toen ik nog in Kruimeltje stond of ik hier aan mee wilde werken. En ik had al wel van het stuk gehoord, dat het Off Broadway speelde in 2006, en toen vond ik het echt al prachtig, wat ik er toen van heb gezien op internet. De muziek heb ik nooit live gezien helaas. En ook omdat het een stuk is waar ik denk ik niet snel voor gecast zou worden. Omdat ik natuurlijk niet echt hele mediterrane looks heb, vind ik het nu wel een hele leuke uitdaging om het nu wel te mogen doen. En M-lab vind ik een heerlijke plek om te spelen en het is ook nog eens voor een goed doel, dus ja- dan kan ik geen nee zeggen!”

Nathalie: “Waarom heb ik ja gezegd? Jeroen heeft mij gebeld en zei: “Je stond op mijn lijstje, ben jij beschikbaar?” Ik was deels beschikbaar, ik moet van de week ook nog een paar dagen naar het buitenland voor een ander project. Maar de repetitiedagen worden op iedereen aangepast, het is een schema van hier tot ginder. Maar waarom ik ja heb gezegd is omdat hij mij meteen het script heeft opgestuurd en de muziek. En toen ik de cd opzette toen was ik al verkocht. Toen dacht ik, dit wil ik doen! En de rol van Marterio vind ik echt een uitdaging. En soms doe je ook iets omdat het niet verdient, snap je?”

Golda: “Nou, toen ik gevraagd werd om dit te doen toen had ik eigenlijk nog geen baan. En toen dacht ik, nou dat is wel heel erg leuk en dan ben ik toch bezig en Little Mermaid kwam pas later op mijn pad. En het stuk, ik las het script en ik was meteen helemaal weg van het stuk. Ik heb over het algemeen allemaal wat lichtere musicals gedaan en het is ook wel fijn om nu echt te kunnen laten zien dat je ook kan spelen en dat je het zwaardere en serieuzere werk ook aan kan. Dat was voor mij persoonlijk wel heel erg een uitdaging.”

Tot slot, waarom moet iedereen 30 of 31 mei komen kijken naar deze voorstelling?

Jennifer: “Het is een schitterende gepassioneerde voorstelling met een hele mooie cast, opzwepende muziek en een echt mooi verhaal over een familie. Zeker in deze crisis tijd, kom dit zien want het heeft wat te melden. Zonder heel veel toeters en bellen, gewoon hele mooie vrouwen die een heel mooi stuk neerzetten vol passie. En het is voor een goed doel, dat ook. Dus die opbrengst moet ook binnenkomen, zodat we hun goed kunnen steunen!”

Nathalie: “Om te zien wat voor prachtige kunst er gemaakt kan worden in Nederland. En waar je ook een kaartje voor koopt, het is voor het goed doel. Maar het goede doel moet niet de reden zijn waarom je komt vind ik. Want je gaat ergens naartoe omdat het goed is. En ik kan natuurlijk niet beloven dat het heel erg goed is, want we zijn nog aan het repeteren. Maar met wat we in huis hebben gaat het gewoon heel goed worden. En het is gewoon een verhaal dat super mooi is, je echt raakt. En prachtige muziek, dat is het gewoon: het is zulke mooie muziek. De akkoorden zijn zo Spaans, en de meerstemmigheid is mooi. En ik denk dat het echt een verhaal is waar je echt in mee wordt genomen. Geen poeha met decor en kledingstukken maar gewoon puur wat het is, theater maken.”

Golda: “Natuurlijk voor het goede doel. Maar ook omdat er bij  heel veel van ons eindelijk een andere kant naar boven komt. Zeker omdat de mensen ons kennen van de grote musicals en dingen, en dat is toch allemaal anders dan hier. Ik denk dat dat heel erg leuk is, om een andere kant van ons te zien. Ja en als je van musicals houdt dan is dat wel heel leuk, en moet je zeker komen kijken.”

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies