Karel Simons: “Iedereen vergeet dat het een pop is en ziet een echt paard”

Naar aanleiding van een bezoek aan de try-out van War Horse op 8 juni had Musical Reports een leuk videogesprek met enkele puppeteers uit de voorstelling en director Karel Simons. Het paard Joey kwam zelf ook nog even een kijkje nemen.

De puppeteers moeten voor het besturen van de dieren, met name de paarden, over een hoop kwaliteiten beschikken. Karel: “Je zit met elkaar op een halve vierkante meter, je mag niet met elkaar praten. Daar heb je mensen voor nodig die hun eigen ego een beetje opzij kunnen zetten en die iets van hout, touw en doek tot leven kunnen wekken.”

De paarden worden bediend door drie puppeteers, één bestuurt het hoofd (de Head Puppeteer), één het voorste deel van het lichaam (de Heart Puppeteer) en één het achterste deel van het lichaam (de Hind Puppeteer). Tijdens het repetitieproces hebben de puppeteers goed gekeken naar echte paarden om hun pop zo levensecht mogelijk te kunnen laten bewegen. Puppeteer Christiaan Koetsier: “We zijn naar de bereden politie en maneges geweest om te kijken hoe paarden zich gedragen. Daarnaast hebben we aan veel krachttraining gedaan. Hoe makkelijker je lijf het gewicht aankan, hoe makkelijker het wordt om het paard zo goed mogelijk te laten bewegen en kleine nuances aan te brengen. In mijn geval het hoofd. Ik kan dan namelijk gaan spelen met waar hij naar kijkt en dan wordt het steeds preciezer. Met name het bewegen van de oren. Ik denk ook dat door juist de kleine dingetjes het paard begint te leven.
Puppeteer Mark Haayema vult Christiaan aan: “Je moet vooral gaan doen en denken als een paard. Je moet echt nadenken over iedere stap die je zet en schakelt eigenlijk de tekst van de acteurs uit. Je gaat dan meer zitten op de spanning of ontspanning die de acteurs hebben in hun tekst. Dan ga je steeds meer denken van: als paard zou ik nu onrustig worden van schreeuwende mensen of in het begin ben ik helemaal niet gewend aan al die bommen en later ben je dat wel. Zo krijg je steeds verschillen in je reactie als paard. Wanneer we net begonnen met repeteren en iemand Joey riep, wilden we reageren als acteurs. Nu reageren we echt als paard.”
Marianne Kloeze, de enige vrouwelijke puppeteer uit de show, vertelt dat ze eveneens heel erg goed begeleid zijn door NationalTheatre en ook door Karel. “Hoe meer tijd we tijdens de repetities in het paard konden spenderen hoe natuurlijker het begon aan te voelen. Je leert het mechanisme dan goed kennen en ga je het steeds meer eigen maken.”

De groep puppeteers is in vier verschillende teams verdeeld. Deze wisselen per voorstelling af, iedere voorstelling zo’n groot paard besturen is namelijk veel te zwaar. Karel: “De voorstellingen bestaan uit vier verschillende tracks: de Joey-track, de Topthorn-track en dan nog twee tracks met allemaal verschillende dieren. De teams wisselen per voorstelling van track.” Wanneer de puppeteers Joey spelen, nemen zij ook eigen karaktereigenschappen mee.
Mark: “Ieder team bestaat uit andere mensen. Een Head Puppeteer uit een ander team is wat stoerder en daardoor wordt Joey ook stoerder, zo ontstaat er steeds weer een nieuwe Joey.” Christiaan is het daar mee eens: “Ik merk ook als ik Joey speel dat er meer speelsheid in zit, daar herken ik mezelf wel in. Het schijnt ook dat de acteurs de verschillen tussen de teams heel erg merken. Elk team doet het weer anders, maken geluiden op een ander moment en reageren anders. Dat is eigenlijk logisch, een normaal persoon reageert ook niet hetzelfde als een ander persoon.” Marianne: “We zijn met zijn drieën begonnen en dan maak je steeds zulke veranderingen door samen. Zo ontstaat er een Joey.”

Tijdens het repeteren hadden de acteurs de acteurs vrijwel meteen het gevoel dat er een paard stond. Karel: “Ze hoefden helemaal niet te spelen dat ze tegen een paard aan het praten waren, het voelde echt zo. De pop ademt als een paard, reageert als een paard, is onvoorspelbaar en is echt groot. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook nog steeds denk: ‘Niet achter hem langslopen, straks krijg ik nog een hoef in mijn gezicht.’ Het is heel bizar. Dit gevoel krijgt het publiek ook en daarom wordt het verhaal zo geloofwaardig vertelt, iedereen vergeet dat het een pop is en ziet een echt paard. Dat is zo te gek aan deze voorstelling. Wat ik ook zo mooi vind aan de voorstelling is hoe je de oorlog ziet. Je ziet de Eerste Wereldoorlog door de ogen van een paard die daar niet per se een mening over heeft, hij heeft geen idee over wie er goed of slecht is of over wie er begonnen is. Ook vind ik de voorwaardelijke vriendschap tussen Albert en zijn paard heel erg mooi.”

Joey zelf kwam ook nog even gedag zeggen en galoppeerde vrolijk over het podium, we mochten hem zelfs laten steigeren. Daarna snuffelde hij nog even aan de camera en vertrok hij weer. En ook wij vergaten weer helemaal dat hij bestuurd werd door de drie puppeteers.

War Horse is momenteel tot 28 september te zien in theater Carré in Amsterdam en zal daarna in andere delen van het land te zien zijn.

Klik op een foto om te vergroten.

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies