Geen zwakke schakels in A Chorus Line

Maandag  21 november ging voor de tweede keer in de Nederlandse geschiedenis A Chorus Line in première. Na 15 jaar is deze show terug en in het Zaantheater in Zaandam vond de officiële aftrap plaats.

De show (in het buitenland overladen met onderscheidingen sinds 1975) begint met een knaller van een scène; we weten meteen waar we mee van doen hebben. De harde, vlugge wereld van een Broadway-auditie gaat duidelijk niet over rozen.  In moordend tempo volgen sets auditanten elkaar op, aangespoord door choreograaf Larry (Peter van Dosselaer). Maar A Chorus Line is geen typisch verhaal met kop en staart zoals we doorgaans zien. Het behelst de gang van zaken bij een auditie van een Broadway-show, en hierbij wordt ingezoomd op de afzonderlijke auditanten en hun voorgeschiedenis en drijfveren. Deze zijn even divers als de personen die naast elkaar in de rij staan te wachten tot hun lot bepaald wordt, en het resulteert eigenlijk in een verzameling op zichzelf staande, persoonlijke mini-verhaaltjes van uiteenlopende individuen die apart genoeg exact hetzelfde nastreven. Zo is Sheila (Bettina Holwerda-Bakkum) “al” in de dertig en nog steeds op zoek naar een manier om middels dans te ontsnappen aan haar leven. Cassie (Fleur Jagt) heeft al grotere rollen gespeeld maar heeft deze plek in het ensemble nodig om rond te kunnen komen. Voor Mike (Leon de Graaf) is dansen pure noodzaak nadat hij ermee in aanraking kwam via de dansschool van zijn zus. Paul (Roman Brasser) worstelt met zijn homoseksualiteit en Connie (Jody Bhe) met het feit dat ze klein is. 

Tussen de kandidaten zelf is weinig tot geen interactie. De enige momenten dat er wat persoonlijker contact plaatsvindt is tussen regisseur Zach (Edwin Jonker, die zich het grootste deel van het stuk in de zaal bevindt) en Cassie, met wie hij een voorgeschiedenis blijkt te hebben, en in een ontroerende scène tussen Zach en Paul. Edwin Jonker die overigens, ondanks de harde wereld en de wetenschap dat hij in de rol van Zach maar een klein deel van de kandidaten kan aannemen, een zakelijke maar toch zeer humane en sympathieke regisseur ten tonele voert. 

Eigenlijk zijn er geen zwakke schakels in deze productie, die voor een groot deel bestaat uit voor het grote publiek relatief onbekende spelers. Onbedoeld of bewust zo gekozen; dit is in één lijn met het hele idee van het auditeren. Na alle verhalen aangehoord te hebben gun je het ze allemaal, dus de nieuwsgierigheid wie uiteindelijk gecast worden is wel gewekt. Ook het minimalistische decor (één lijn op de grond en soms een stel spiegels) is in overeenstemming met hoe het er aan toe gaat bij een auditie. Laat je hierdoor dan ook niet ontmoedigen om een kaartje te kopen. 

 

Mogelijk ook interessant...

COOKIES: Musical Reports maakt gebruik van cookies om uw website ervaring te optimaliseren. Het niet accepteren van cookies kan resulteren in een onjuiste weergave van deze website of het niet functioneren van verschillende functies.

Klik hier voor meer informatie: Privacy & Cookies